Plac Wojska Polskiego to dawny rynek położony w najstarszej części miasta. Plac mimo upływu wieków nadal spełnia ważną funkcję w miejskiej strukturze jako element układu komunikacyjnego i miejsce koncentracji placówek handlowych i usługowych.

Już w okresie przedmiejskim przez Turek prowadziły trzy główne szlaki komunikacyjne: ze Spicimierza do Starego Konina i Poznania, z Sieradza do Gniezna i z Kalisza do Włocławka. Początkowo zbiegały się one w miejscu przejścia przez strumień- obecny kanał Folusz obok wsi usytuowanej w okolicy obecnej ul. Nowej, od połowy XI w. będącej własnością arcybiskupów gnieźnieńskich. Po ustanowieniu w parafii w XII w. i wybudowaniu kościoła tam, gdzie stoi obecny kościół parafialny, skrzyżowanie ww. dróg uległo przesunięciu w ten rejon, czyli w pobliże miejsca wytyczenia późniejszego rynku.

Miasto Turek zostało lokowane w pierwszej połowie XIV w. jako miasto III kategorii (miasto małe) w układzie otwartym. Lokacyjny układ uliczny był bardzo prosty, ale rzadko spotykany: z prostokątnego rynku wybiegały cztery ulice, każda z nich była przedłużeniem jednego z boków placu rynkowego. Centralny plac miasta wytyczono w najwyżej położonej części łagodnego wzniesienia dla umożliwienia odpływu wód opadowych. Rynek pierwotnie miał kształt kwadratu o boku ok. 80 m zorientowanego zgodnie z kierunkiem obecnych pierzei zachodniej i południowej. Z upływem wieków kształt rynku uległ deformacji. Do początku XIX w. wokół rynku istniała wyłącznie zabudowa drewniana występująca częściowo w układzie szerokofrontowym, częściowo wąskofrontowym. Brak było budynku ratusza. W zachodniej części istniała ogólnodostępna studnia miejska.

Obecny kształt plac uzyskał po regulacji miasta na podstawie planu z 1823 r. Do połowy XIX w. z rynku zniknęła zabudowa drewniana wyparta przez domy murowane (początkowo z dużym udziałem budynków z muru pruskiego) przeważnie parterowe. Duży wpływ na kształtowanie się zabudowy wokół rynku miały kilkukrotne pożary. Istniejąca obecnie zabudowa placu pochodzi głównie z lat 80. I 90. XIX w. W latach 1867-79 wzniesiono ratusz miejski. W kamienicy pod nr 21 funkcjonowały biura zarządu powiatu a później starostwa. Tutaj zlokalizowanych było najwięcej sklepów. W latach 90. rynek został wybrukowany. W okresie międzywojennym w południowej części placu noszącego wtedy imię marszałka Józefa Piłsudskiego uruchomiono stację benzynową, a po wschodniej stronie przystanek autobusów międzymiastowych. W takiej postaci plac dotrwał do II wojny światowej.

Niemieckie władze okupacyjne przeniosły targowisko na teren przy obecnej ul. Legionów Polskich i urządziły na środku trawnik. Wyburzono również dwa ostatnie domy parterowe na pierzei południowej. W latach powojennych środek placu zagospodarowano wytyczając alejki z ławkami i sadząc krzewy. W 1966 r. w centrum placu usytuowano fontannę przebudowaną w latach 80. Dopiero w połowie lat 70. po wybudowaniu ciągu obecnych ulic Niepodległości-Legionów Polskich-Piłsudskiego-Dworcowej i Obwodnicy Północnej (al. Jana Pawła II) usunięto z placu samochodowy ruch tranzytowy. Ostatnie lata przyniosły pewne zmiany w otoczeniu placu: na miejscu kamienicy pod nr 7 powstał nowy budynek w pseudohistorycznym stylu, a domy pod nr 8 i 14 przebudowano na małą galerię handlowe i market. Również władze miejskie od kilku lat planują rewitalizację placu i zmianę organizacji ruchu w tym rejonie miasta.

Ulica 3 Maja to jedna z głównych ulic miasta. Jako ulica zbiorcza wyprowadza ruch z centrum w kierunku północnym, a w połączeniu z ul. Żeromskiego również w kierunku zachodnim. Ulica stanowi element historycznego układu urbanistycznego Turku.

Już w XII w. przebiegał tędy szlak handlowy z Sieradza do Nowego Konina i Gniezna. Południowy odcinek ulicy został wytyczony podczas lokacji miasta w XIV w. Działki budowlane przy tej ulicy usytuowane były tylko po zachodniej stronie. Ulica nosiła nazwę Russocka. W miejscu, gdzie obecnie zaczyna się boisko szkolne, kończyła się zabudowa miejska i ulica skręcając lekko w lewo przechodziła w drogę biegnącą dalej równolegle do obecnej ul. Chopina w odległości ok. 150 m od niej aż do ul. Zdrojki Lewe, która to ulica jest jedyną pozostałością tej starej drogi do Russocic na terenie miasta. W XVI w. w miejscu położonym „poza miastem”, tam, gdzie później wzniesiono kościół ewangelicki, powstała kościelna prepozytura szpitalna. Obok pod obecnym nr 8 zbudowany został drewniany kościółek św. Ducha. Wokół niego w XVII w. urządzono cmentarz dla biedniejszych mieszkańców miasta.

Podczas zaboru pruskiego wyznaczono linie regulujące zabudowę ulicy. Wytyczono też nową drogę do Russocic będącą przedłużeniem istniejącej wcześniej ulicy (obecnie północny odcinek ul. 3 Maja oraz ul. Chopina). Po roku 1823 na podstawie planu regulacyjnego na miejscu stodół miejskich pomiędzy obecnymi ulicami Żeromskiego i Kączkowskiego wytyczono działki budowlane w ramach Nowej Dzielnicy. Ulica wraz z przedłużeniem otrzymała nazwę Konińska. Jeszcze w 1821 r. zamknięto cmentarz w związku z otwarciem nowego cmentarza przy tej samej drodze na Zdrojkach, a w 1836 r. rozebrano zrujnowany kościół św. Ducha. Na miejscu nieistniejącego już od początku XIX w. szpitala gmina ewangelicka wzniosła w 1851 r. kościół z pastorówką. Na terenie dawnego cmentarza w 1880 r. wybudowano parterowy budynek Ochotniczej Straży Ogniowej, na tyłach którego urządzono ogródek rozrywkowy. W latach 70. za nowym ratuszem wybudowano parterowe jatki chlebowe. W 1876 r. ulicy nadano imię Karnowicza, gubernatora kaliskiego. W latach 90. XIX w. ulicę wybrukowano. Do tego czasu wzdłuż ulicy na miejscu drewnianych domów stojących przeważnie w zabudowie wąskofrontowej powstały nowe domy i kamienice, na południowym odcinku w większości piętrowe. Ulica posiadała najbardziej okazałą zabudowę spośród ówczesnych ulic Turku. Na przełomie wieków pojawiły się również zabudowania na północ od obecnej ul. Kączkowskiego.

W czasie I wojny światowej powrócono do nazwy Russocka, a po wojnie nadano ulicy nazwę 3 Maja. Później odcinek od ul. Kączkowskiego do granicy miasta otrzymał nazwę al. Legionów (obecnie ul. Chopina). W 1925 r. oddano do użytku Szkołę Powszechną nr 1 (aktualny adres 3 Maja 29). W 1941 r. władze okupacyjne zdecydowały o wyburzeniu zabudowań na dziesięciu posesjach po zachodniej stronie ulicy i utworzeniu na tym miejscu stadionu sportowego (obecnie boisko Liceum). Pod koniec lat 40. przemianowano ulicę na ulicę 1 Maja. W 1953 r. zakończono budowę Domu Strażaka w miejscu dotychczasowej siedziby Ochotniczej Straży Pożarnej pod nr 8. Dawne jatki nadbudowano i przeznaczono na sklepy i biura. Poza tym w okresie powojennym po stronie wschodniej przybyło kilka niewielkich budynków mieszkalnych . Na początku lat 90. XX w. przywrócono ulicy nazwę 3 Maja.