Narożna kamienica przypisana był do dzielnicy Miasto z numerem konskrypcyjnym 29. Numer posesji był podwójny. Dla ówczesnej Kronprinzessin Stephaniestrasse był to nr 7, zaś dla Landhausgasse nr 1. Obiekt rozpoczęto wznosić około 1912 r. na miejscu wyburzonej kamienicy, która należała do rodziny Altmannów. Właścicielem nowej kamienicy została również rodzina Altmannów. Inżynier Altmann był właścicielem fabryki rumu i likierów. Na parterze znajdowała się pijalnia, w której sprzedawano wyroby zakładów należących do posiadaczy kamienicy. W okresie międzywojnia budynek należał do Olgi Lichwitz.

Główna arteria starego Cieszyna, prowadzi od Góry Zamkowej do Rynku, niegdyś najważniejszy trakt handlowy miasta. Pierwotnie zabudowana domami podcieniowymi połączonymi systemem tarasów i schodów, ucierpiała podczas pożaru w 1789 r. - zachowało się kilka kamienic podcieniowych z przełomu XVIII i XIX w. W XIX i XX w. zabudowana kamienicami mieszczańskimi w stylu historycznym i eklektycznym.
Głęboka to nazwa-bumerang. Jakby nie nazywano ulicy, to wracano do starej nazwy. A była to kiedyś ulica Arcyksiężniczki Stefanii, synowej cesarza Franciszka Józefa. W czasie I wojny światowej nazywana była Karl Franz Josef-Strasse. W 1920 roku wrócono do Głębokiej, ale czternaście lat później uznano, że będzie się nazywać ulicą Legionów. W czasie II wojny światowej niemieccy okupanci - o dziwo - wrócili do tradycyjnej nazwy (w wersji Tiefe Gasse). Komuniści nie darowali Głębokiej i nazwali ją Armii Czerwonej. W 1990 roku wrócono do historycznej nazwy. W 1881 zmieniono nazwę na Kronprinzessin Stephaniestrasse, po czym wywieszono tablice uliczne wyłącznie w języku niemieckim tak jak wcześniej postąpiono na rynku. Również w tym samym roku rada miejska uchwaliła zdjąć resztę dwujęzycznych tablic i zastąpić je wyłącznie niemieckojęzycznymi. W 1898 r. ulicę wybrukowano granitową kostką.