†

Główna 14

Parterowy dom z dwuspadowym dachem przypisany był do dzielnicy Saska Kępa z numerem konskrypcyjnym 14. Numeru posesji początkowo nie posiadał. Przydzielony został dopiero w 1892 r. i był on podwójny. Dla ówczesnej ul. Saska Kępa był to nr 19, zaś dla ówczesnej Mervillgasse był to nr 2. Budynek został wzniesiony w 1808 r., co poświadcza księga gruntowa. Pierwszym właścicielem był Franz Frisa. Podług mapy katastralnej Brandysa z 1836 r. obiekt był wykonany z trwałego budulca, czyli cegły lub kamienia i nosił tzw. BP numer 77. W 1863 r. pod budynkiem miała zostać wykopana piwnica. W najstarszej Książce Adresowej Cieszyna z 1874 r. jako właściciel został odnotowany Johann Hauke (w Silesii notowany od co najmniej 1869 r.), który trudnił się budową organów. Warsztat znajdował się w oficynie. W 1882 r. Silesia odnotowuje incydent podpalenia przez chłopca zabudowań należących do Planiego (Ferdinand Plany). W maju 1886 r. warsztat ten ponownie spalił się. Tak relacjonowała Gwiazdka Cieszyńska: W sobotę przestraszone zostało miasto dwoma alarmami ogniowemi. O godzinie 11 1/2 przed południem dano znak, że na Saskiej Kępie się pali. Zajęły się trzaski w warsztacie stolarskim p. Planyego, lecz straż pożarna rychło ogień stłumiła. Ledwo się miasto uspokoiło, gdy w godzinę później nastąpiła druga trwoga, że na wyższem przedmieściu gore. Spaliła się tam szopka z chlewkami przy domku za farbiernią p. Szołtysa. I tu szybka pomoc straży pożarnej i obecnych ludzi ugasiła ogień. Wojsko także szybko na oba punkta przybyło. Popłoch był dla tego wielki, ponieważ poprzednio obiegały wieści o listach grożących podpaleniem na ten dzień, aczkolwiek p. burmistrz tym wieściom zaprzeczył. Aresztowano też dwóch podejrzanych, lecz ich wkrótce dla braku dowodów wypuszczono. W tym samym roku dobudowano ubikacje. Najprawdopodobniej po powyższym pożarze Plany sprzedał zabudowania Alexandrowi Sekulowiczowi, który jest notowany w Książce Adresowej na rok 1886. Od 1887 r. dom należał do Josefa Glesingera. W tym samym roku budynek nieznacznie przebudowano według projektu Josefa Schwedy i Johanna Franka. Celem przebudowy była modernizacja gospody, którą wynajmował Johann Domes. W tym samym roku pojawiło się ogłoszenie o wynajmu gospody. W 1889 r. wzniesiono przybudówkę. W 1891 r. przyziemne pomieszczenia adaptowano do celów handlowych oraz zbudowano stajnię, w której działała również kuźnia należąca do Antona Matuschka. W 1895 r. w głównym budynku otworzył magazyn z mąką, solą itp. Andrzej Bardoń młynarz z Podobory i Błogocic. Ostatnim właścicielem był Johann Then - dekarz łupku, który zmarł w 1902 r. licząc 66 lat - pochowany został na cmentarzu komunalnym. W 1888 r. Johann Then mieszkał w budynku dawnej szkoły, na obecnym placu Teatralnym, pod numerem konskrypcyjnym 163. Budynek wyburzono około 1897 r., a na jego miejscu wzniesiono rogową kamienicę Kathariny Then

http://slaskie.fotopolska.eu/42930,obiekt.html<

br /> .