Kino "Central"

Budynek kina stanął w dzielnicy Kamieniec z numerem konskrypcyjnym 249. Numer posesji był 33. Obiekt wybudował w 1925 r. Eugen Fulda podług projektu Eduarda Davida. Właścicielem kina był Wenzel Cukr (najprawdopodobniej żydowskiego pochodzenia - pisany też Zucker, był też właścicielem Hotelu Central - stąd nazwa kino Central), który wynajmował go na zasadzie koncesji (koncesję udzielały władze miasta na zasadzie konkusrcu) od 1927 r. Śląskiej Macierzy Oświaty Ludowej. Zysk ze sprzedaży biletów wynosił w roku 1927 - 55300 Kcz, 1928 - 57100 Kcz, 1929 - 57600 Kcz. Wyświetlanie filmów w dni robocze odbywało się o godz. 18 i 20:30. Natomiast w niedziele i święta państwowe o godz. 15. Pierwszy seans filmowy odbył się 30 grudnia 1924 r. w sali hotelu Central. Wyświetlano film Messalina. Widownia posiadała 492 krzeseł. W 1929 r. kino odwiedziło około 70 000 osób. W tym samym roku (11 czerwca) w kinie wybuchł pożar w wyniku zużytej taśmy filmowej (film z udziałem aktora Harry Piel, patrz również nr 184). Również w tym samym roku w drodze licytacji kino zostało sprzedano za sumę 654 tys. Kcz. Od 11 października 1930 r. kino zostało wyposażone w dźwięk. Afisze zapowiadające filmy były trójjęzyczne. Wywieszano je również w polskiej części miasta (część widzów pochodziła właśnie z tej części miasta), gdzie jednak zawracano uwagę, iż polska nazwa filmu była dopiero na ostatnim - trzecim miejscu. Ubolewano też nad repertuarem filmów, które miały być niemoralne, zaś pieniądze ze sprzedaży biletów otrzymywała Matice osvěty lidové. W sierpniu 1930 r. rozgorzał konflikt odnośnie koncesji w wyniku czego sugerowano zbudować drugie kino - miejskie. Zwracano uwagę, że duża masa ludzi wolała odwiedzać kino w polskiej części miasta. W tym samym roku otwarto bufet, który prowadził Wenzel Cukr (koncesję otrzymał w listopadzie). W grudniu 1930 r. prasa donosiła o trzech wnioskach na nowe koncesje: niemiecki Ortsbildungsausschuss, czeska Obec Legionarska (Legionar-gemeinde) oraz czeska turnverein Sokel? Ponadto samo miasto chciało posiadać własną koncesję. Ażeby otrzymać koncesję miasto musiało posiadać powyżej 10 tys. mieszkańców (jeżeli miało ponad 20 tys, wtedy mogły być dwie koncesje itd.). Nazwy kina były następujące: Zentral, Capitol, 1938 - 1939 Kino za Olzą, po II wś. Čas, Slovan (od 1960 r.). Salę kina wynajmowano różnym organizacjom (m.in. Macierzy Szkolnej w Czechosłowacji lub Towarzystwu Nauczycieli Polskich w Czechosłowacji), które organizowały tu walne zebrania z racji. W budynku kina znajdował się również sklep z konfekcją dla mężczyzn i chłopców, który prowadził Josef Wald. Od lat 30. (co najmniej od 1933 r.) sklep Sporthaus "Velos", w którym sprzedawano sanki i narty. Po wcieleniu tzw. Zaolzia do Polski właścicielem kina stał się Rudolf Siemienik. W 1959 r. przeprowadzono modernizację sali poprzez wydłużenie widowni o 6,3m oraz jej nachylenie, a także unowocześniono aparaturę wyświetlania, co umożliwiło emitować filmy szerokokątne. W tym okresie sala mogła pomieścić 468 osób. Ponowne oddanie do użytku publicznego nastąpiło rok później. W 1973 r. wykonano nowy dach. Obecnie "Kino Central" należy do Ośrodka Kulturalno Społecznego - Strzelnica. Budynek jest wyraźnie zaniedbany i mało odwiedzany.
Na marginesie należy dodać, iż jedna z pierwszych cieszyńskich prezentacji kinematograficznych "Ideal" odbyła się 31 stycznia 1901 r. na placu zabaw

http://fotopolska.eu/87830,obiekt.html?f=2301-przedmiot

, natomiast prekursorem kinematografii był aparat kinetoskop, który w Cieszynie została zaprezentowany w Hotelu Austria

http://fotopolska.eu/1217,obiekt.html?f=124337-foto

.
W 1919 r. kino w Domu Narodowym. Pierwsze kino patrz Strzelnica.
Kwiecień 1925 r. — (Kino.) Kino sekcyi Matice Osvety Lidove, które jest ulokowane w hotelu „Central", będzie w roku bieżącym uzupełnione. Zarządca kina pan Cukr wybuduje w ogrodzie sąsiednim wielką, modną budowę kinematograficzną. Budowa ma być do końca roku bieżącego zupełnie gotowa.
W 1930 kino otrzymało tzw. Tonfilm - film udźwięczniony. Filmy angielskie były tłumaczone na niemiecki i czeski język - zapewne według rozpiski kina.
Wrzesień 1933 r. prośba Matice o przedłużenie koncesji.
Od 1932 r. w Silesii pojawiały się recenzje filmów.