Bielska 2

Dziwny masz obiektyw w tym Nikonie, rozumiem nadmierną perspektywę ale beczka? Może da się to w czymś skorygować. Szkoda takich zdjęć.

Do "vetinari": Myślisz, że to kot ?

do Dana : Nie wiem jak dla Veti ale dla mnie to pies.

do Dana : Racjia, to jest chyba fotopiesek, na kota troche zawielki ☺ Ale zdrógiej strony....kto wie jak wielkie wtedy byly koty ☺☺☺

do vetinari: Jak były duże myszy to i duże koty ;-)

Obstawiam, że to Pan Pies ;-) Kot w takiej siedzącej pozycji ma kręgosłup wykrzywiony niemal pod kątem prostym, a pieseł nie. Mam kota, więc wiem, jak wygląda, gdy siedzi. Poza tym wątpię, żeby kot tak grzecznie usiedział czyli wyczekał do momenty zrobienia zdjęcia. W tamtych czasach to było "wydarzenie" - fotograf będzie robił zdjęcia! Przygotowanie i ekspozycja zajmowała być może długie minuty. Kto żyw, ustawił się tu do tego zdjęcia, a fotograf chyba często korzystał z trybu "na czas", czyli ekspozycja minimum 1/30 sek. a może krótsza, i dlatego wówczas ważne było, aby pozujący do zdjęcia pozostawali nieruchomo. Poruszenie się skutkowało rozmazaną postacią na zdjęciu. Ludziska powszechnie o tym nie wiedzieli, ale fotograf na pewno nie omieszkał owym "statystom" o tym przypomnieć. Pewnie nie z troski o to, czy ktoś w kadrze wyjdzie jako postać poruszona, niewyraźna, tylko bardziej z troski aby Jego zdjęcie się udało i było "nie poruszone" ;-) ;-)