†

Główna 35

Dom był przypisany do dzielnicy Kamieniec z numerem konskrypcyjnym 35. Numer posesji był 4, który został dodany w 1892 r. Murowany jednokondygnacyjny obiekt został wzniesiony w miejscu spalonego domu w 1856 r. (według kroniki miasta Czeskiego Cieszyna budynek miał zostać wzniesiony w 1874 r., co jednak należy uznać za mało prawdopodobne, gdyż miejsce to byłoby niezagospodarowane przez 18 lat). Najstarsza Książka Adresowa Cieszyna z 1874 r. odnotowuje w tym okresie właściciela Wenzela (Wacława) Lehmanna - Erbena (dziedzica) - emerytowany maszynista Austro-Węgierskiej Marynarki Wojennej (k.k. Marinen-Maschinist). Przed 1894 r. dom przeszedł na własność Lea, Huga, i Ottona Lehmannów. W tym samym roku dobudowano piec piekarski, z którego korzystała m.in. Karolina Hentscholek gotując obiady dla Cieszyńskiego towarzystwa grosza szkolnego. Trzy lata wcześniej wykopano studnię. Od 1899 r. w budynku mieściła się tzw. gospoda pomocników piekarskich i młynarskich. Majstrem piekarskim w tym okresie był Maurycy Weidlich, zaś przewodniczący Józef Czudek. W 1901 r. Leo Lehmann poślubił Łucię z domu Morys i otworzył ,,medycynalną drogerye,, która później została przeniesiona w innej miejsce

http://fotopolska.eu/46556,obiekt.html

. W 1903 r. w miejscu wyburzonego domu wzniesiono nową kamienicę należącą do rodziny Dygosiów

http://cieszyn.fotopolska.eu/81341,obiekt.html

. Poprzednikiem opisywanego domu był przyziemny budynek z dwuspadowym dachem. Dokładna datacja wzniesienia nie jest znana, nie mniej jego historia ma ścisły związek z pobliskim domem Lehmannów

http://fotopolska.eu/Drukarnia_Cieszynska_Dom_Wenzela_lehmanna

. W księgach gruntowych te dwie posiadłości występują razem. W każdym razie od 1827 r. dom należał do Johanna Lehmanna (zmarł w 1886 r. w wieku 67 lat). Podług mapy katastralnej Kamieńca z 1836 r. obiekt był wykonany z drewnianego budulca i nosił tzw. BP numerem 17. W 1856 r. w wyniku podpalenia uległ całkowitemu zniszczeniu. Tak relacjonowała lokalna gazeta Gwiazdka Cieszyńska: Dziś w sobotę wcześnie rano między godziną 4 i 6 spalił się dom p. Lehmana na Saskiej-górze. Ponieważ budynek ten był drewniany, nie można go było uratować, jednak uratowano ważniejsze rzeczy. Właściciel domu jest na szczęście asekurowany. Ogień wyszedł z chlewka świńskiego (przypuszczalnie chodzi o obiekt z BP numerem 18. Schwytano zaraz człowieka podejrzanego, który miał ogień podłożyć. Wspomnieć tu trzeba, że p. Lehman wiele dobrego czynił dla ubogich i dla kilkunastu ciągle dawał objad. Widać, że hultajstwo (bo już niemamy żebraków) ani dobroczyńców swych nie szanuje. W następnym numerze pojawiło się podziękowanie: Błogie jest uczucie dotkniętego nieszczęściem, kiedy w swej niedoli znajduje przyjazną i ochotną pomoc spółobywateli. Doznawszy takowej szczerej przyjaźni, kiedy złością zepsutych ludzi d. 1 marca przez ogień utraciłem wszystko mienie, a zacni spółobywatele natychmiast pośpieszyli z wszelką zapomogą dla mnie. Nie mogąc im zadosyć okazać wdzięczności, obieram tę drogę, i składam publicznie najserdeczniejsze podziękowanie za ich obywatelską i przyjacielską uczynność - Wacław Lehmann.