Dzwonnica zbudowana w XIX w., zabytek budownictwa drewnianego, o konstrukcji słupowej, kwadratowa, ściany pochyłe, szalowana deskami. Podzielona daszkiem na dwie kondygnacje. Kryta hełmem z latarnią, przez którą jest widoczny dzwon.
Zlokalizowana jest w centrum wsi przy drodze relacji Żywiec - Kraków obok murowanej kapliczki z XVIII wieku.
Stojąca w samym centrum wsi, przy drodze prowadzącej z Żywca do Krakowa, stara wiejska drewniana dzwonnica z XVIIIw., należy do najistotniejszych zabytków architektury sakralnej na Żywiecczyźnie. Obok, całość uzupełnia murowana kamienna kapliczka z XVIIIw. Spełniały one rolę lokalnego kościółka i służyły parafianom przez wieki do odprawiania nabożeństw.
Znajdujący się na dzwonnicy dzwon sygnalizował o burzach i innych lokalnych nieszczęściach (jednocześnie odpędzając pioruny i nawałnice), a także rano, w południe i wieczorem nawoływał parafian na „Anioł Pański” .
Trudno ustalić dokładną datę i okoliczności powstania zabytku. Wiąże się z nim historia z czasów II wojny światowej. W 1941r. osiemnastowieczny dzwon, w ramach zarządzenia z 04.08.1941r. rządu GG o rekwizycji dzwonów kościelnych, został przez hitlerowców zdemontowany i wywieziony poza granice kraju. Wysiedleni z tych terenów na roboty do Niemiec mieszkańcy, w nieznanych okolicznościach zdobyli jego duże elementy i przesłali rodzicom. Z odzyskanego złomu w 1948r. odlano nowy dzwon i zawieszono go wieży. Do 1980r. służył lokalnym parafianom. Po wybudowaniu kościoła został tam przeniesiony. Tradycji jednak stało się zadość i po wyremontowaniu dzwonnicy w 2004r. powrócił na swoje dawne miejsce./JureK/
