Wnętrze - Sala Mehofera

Dekorację najważniejszego pomieszczenia Izby, czyli Sali Posiedzeń, zlecono pierwotnie Stanisławowi Wyspiańskiemu. Wykonany przez niego projekt uzyskał pochlebne opinie członków Komitetu Budowy, jednak Wyspiański zrezygnował z prac. Powodem był nie tylko gwałtownie pogarszający się stan zdrowia artysty, ale też brak zgody na umieszczenie w jednolitej koncepcji wystroju sali - portretu cesarza Franciszka Józefa. W zaistniałej sytuacji Komitet powierzył prace nad salą Józefowi Mehofferowi, stąd obecna nazwa "Sala Mehofera". Po przedstawieniu drugiego z wykonanych projektów rozpoczęto prace i pomimo kontrowersji, jakie tenże wzbudził, oraz konieczności wprowadzenia zmian w wyposażeniu, doprowadzono je jednak do końca.

Ściany sali pokryte są (w najniższej partii) brzozową boazerią, ozdobioną wzorami wachlarzowymi i snycerskim ornamentem. Powyżej znajdują się dwa pasy geometryczno-kwiatowej dekoracji w gamie zieleni, żółci i czerwieni, rozdzielone jednobarwnym pasem. Strop został podzielony listwami jasnej sztukaterii zdobionej metalowymi kwiatonami na prostokątnych polach. Na szczególną uwagę zasługuje pokrywające strop, niezwykle barwne malowidło przedstawiające wijące się węże, pośród pęków pawich piór. Mocnym akcentem wystroju sali jest także  obraz "Poskromienie żywiołów" znajdujący się na ścianie za stołem prezydialnym. Płótno przedstawia ludzki geniusz w postaci nagiego młodzieńca poskramiającego cztery kobiety-żywioły. Całość symbolizuje ideę postępu i rozwoju przyświecającą działalności Izby. Dopełnieniem dekoracji są witraże wypełniające półkoliste okna, miedziane lampy i kinkiety o roślinnych formach oraz snycersko opracowane meble.

Stworzona przez Józefa Mehoffera dekoracja sali jest kwintesencją prądów i mód artystycznych swej epoki. Do dzisiaj zachwyca barwnym i spójnym połączeniem różnych gatunków rzemiosła i sztuki.