†

Dróżniczówka

W latach 1833–34 została zbudowana droga bita z Warszawy przez Kielce do Krakowa. W obrębie miasta nazwano ją najpierw Dąbrowską, a później Nowowarszawską i wybrukowano. W roku 1841 rząd gubernialny zarządził przygotowanie planów targowiska na bydło za rogatką Nowowarszawską na placach sąsiadujących z karczmą Pocieszka, należącą do Stanisława Łatkiewicza, co ostatecznie postanowiono odłożyć na później. Dwa lata później nabyto od Łatkiewicza placyk pod budowę celbudy na rogatce przy ul. Warszawskiej u zbiegu z ul. Polną, na którym wystawiono murowaną dróżniczówkę, podobną do innych w Królestwie. „Wychodząc z miasta traktem bitym Krakowsko–Warszawskim po za posesją Szczepanowskiego i pólkiem spadkobierców Płatkiewicza tuż po stronie prawej ponad rowem bocznym, drogi bitej do Radomia i Warszawy wiodącej znajduje się budynek murowany parterowy o dwóch oknach na front i jednym pośrodku wejściem [...] o jednym w pośrodku kominie murowanym, gontem z okapem na cztery stropy pokryty, frontem głównym na zachód obrócony, do którego przystęp z drogi bitej przez rów boczny jest po mostku drewnianym” – pisano o niej w 1862 r. Przy dróżnicówce był szlaban i budka dla szyldwacha, słup z tablicą taryfową.

Źródło: http://bazhum.muzhp.pl/media//files/Studia_Muzealno_Historyczne/Studia_Muzealno_Historyczne-r2009-t1/Studia_Muzealno_Historyczne-r2009-t1-s21-53/Studia_Muzealno_Historyczne-r2009-t1-s21-53.pdf