†

Dworzec Zabrze Wschód

1 lutego 1898 przystanek otwarto dla odprawy zwierząt.. W 1894 postawiono budynek dworca. Był murowany z cegły, bez specjalnych ozdobień. Podpiwniczony, środkowa część miała dwie kondygnacje, do tego dwie parterowe przybudówki, w których mieściły się biura ekspedycji towarowej. Wkrótce dobudowano do budynku (od strony torów)  nastawnię. Dwuspadowy dach pokryto papą. Usytuowany był po południowej stronie torów, na osi wschód-zachód. Z dworca wychodziło się bezpośrednio na jedyny peron, który zachował się najdłużej.
To usytuowanie dworca było uzasadnione, ponieważ uż obok znajdowała się kopalnia Królowa Luiza pole Wschód (kop. Zabrze-Wschód) z dużą koksownią Poremba (do 1930) i gęsto zabudowana i zaludniona Kolonia B, kwartał ulic zgrupowanych wokół kopalni z osią ulicy Lompy. W pobliżu znajdowały się kopalnia i Huta Pokój. Pociągi osobowe kursowały od Gliwic, przez Sośnicę, Zabrze-Południe (Guido) i w tym miejscu kończyły bieg.

Przy ulicy Bielszowickiej 18, (300 metrów na wschód od dworca) postawiono noclegownię dla kolejarzy. Budynek stał w okolicy ogródków działkowych, był w części dwukondygnacyjny, w części parterowy z poddaszem. W 1917  przebudowano go na kwatery dla pracujących tam jeńców wojennych. Wyburzono go ok. 1984.