Światosław Richter, 1985
Nastrojowa, jakby neosecesyjna aura emanuje z asymetrycznego, poetyckiego popiersia pianisty Światosława Richtera (1915–1997), jednego z najbardziej charyzmatycznych, a zarazem ekscentrycznych wirtuozów muzyki współczesnej, w którego biogramie splatały się mroki tragicznych doświadczeń i blaski wielkiego, międzynarodowego uznania. Doceniano jego silną osobowość, brawurowe, przepełnione niuansami interpretacje, a także bardzo rozległy repertuar obejmujący muzykę dawną i współczesną. W l. 50. i 60. XX w. Ś. Richter koncertował w Polsce, m.in. był gościem Filharmonii Pomorskiej w Bydgoszczy w 1963 r. W 1958 r. powstało nagranie jego wykonania V Koncertu fortepianowego Prokofiewa z Orkiestrą Filharmonii Narodowej pod batutą Witolda Rowickiego. Rok później w wytwórni Deutsche Grammophon nagrał II Koncert fortepianowy Rachmaninowa z udziałem Orkiestry Filharmonii Warszawskiej. W 1960 r. rozpoczął cykl występów w USA, które ugruntowały jego międzynarodową obecność w panteonie wybitnych osobowości muzyki współczesnej. Słynął z interpretacji utworów Chopina, Schumanna, Musorgskiego, Prokofiewa, Bartóka i Rachmaninowa, Mozarta i Beethovena.
Popiersie Ś. Richtera autorstwa S. Słoniny wydaje się „zabierać” odbiorców w stan rozkołysania, w strefy fal dźwiękowych i energetycznych, jakie towarzyszą „zanurzeniu” muzycznemu. Mimo dookreślonych rysów twarzy, korespondujących z realizmem krytycznym, czy z impresjonizmem (np. z rzeźbami Medarda Rosso), partie ramion przypominają o estetyce japońskiej, m.in. o grafice Różowe fale Kōrina Ogaty, symbolizującej relacje skłębionych emocji psyche i przestrzeni. Aura dzieła S. Słoniny nawiązuje do dokonań Ś. Richtera – genialnego XX- wiecznego wirtuoza fortepianu.
https://filharmonia.bydgoszcz.pl/
(6 realizacji)