Szaniec Jezuicki

Szaniec Jezuicki (od sąsiedztwa kolegium jezuickiego) był budowany w latach 1843 –1869, w miejsce wcześniejszych fortyfikacji ziemnych. O celowości budowy szańca zdecydowała sytuacja kiedy broniący się w Gdańsku Francuzi, zostali zaatakowani przez wojska rosyjskie i pruskie. Wcześniejsze umocnienia tego terenu były słabe i wnet zdobyte przez atakujących, którzy po zajęciu wzgórza rozpoczęli ostrzał południowej części miasta i m.in w wyniku tegoż udało im się podpalić znaczną część Wyspy Spichrzów. W skutek pożaru miasto utraciło znaczne zapasy żywności co pośrednio przyczyniło się do kapitulacji. Po 30 latach od tamtych zdarzeń pruskie władze wojskowe w Gdańsku, poczęły wznosić murowany i po części betonowy, fort. Ten obiekt, nie miał jednak wówczas okazji udowodnić swej celowości powstania, zaś po roku 1920 w wyniku ustaleń dotyczących powstania Wolnego Miasta Gdańska i całkowitej demilitaryzacji, wojska całkowicie opuściły ten teren.
Pod koniec lat 30-tych zaczęto wznosić w pobliżu kolonie działkowe (Kolonia Anielskie Wzgórze) obecnie zwane Kolonią Anielinki.
W marcu 1945 roku, Szaniec Jezuicki zajmowały wojska niemieckie broniące Gdańska przed wojskami sowieckimi, nacierającymi od strony Chełmu i Ujeściska. Fortyfikacja nie uległa większym zniszczeniom, zburzono tylko budynek przy wejściu do fortu.
Po wojnie z szańca zaczęto wydobywać cegły, czym parali się okoliczni mieszkańcy i tylko wydzierżawienie całości terenu przez hodowcę ... kur !!!, powstrzymało ten proceder i uratowało obiekt przed dewastacją. Istnieją pomysły na zagospodarowanie tego w miarę dobrze zachowanego miejsca ale jak to zwykle bywa, problem tkwi w pieniądzach.