Getto kieleckie, zwane też przez Niemców „żydowską dzielnicą mieszkalną” utworzone zostało 31 marca 1941 r. na mocy niemieckiego zarządzenia Stadthauptmana Kielc Hansa Dreschela.
Getto rozciągało się na północ od ulic Bodzentyńskiej i Piotrowskiej i obejmowało ulice: Jasną, Stolarską, Starozagnańską, Przechodnią, Silniczna, Kozią, Orlą, Nowy Świat, Dąbrowską, Szydłowską, Targową, Pocieszka, Marszałkowską, Nowowiejską, Radomską.
Na tym terenie w 500 budynkach Niemcy zamknęli ok. 27 tys. Żydów z Kielc i okolicznych sztetli, a także kilka tysięcy z Krakowa, Poznania, Berlina, Pragi i Wiednia.
Likwidacji dzielnicy żydowskiej Niemcy dokonali w okresie od 20 do 24 sierpnia 1942, wywożąc do obozu zagłady w Treblince ok. 20-21 tys. osób, a 1,2 tys. mordując na miejscu. Pozostawionych w Kielcach Żydów umieścili w istniejących w latach 1942–1944 czterech obozach pracy.
