Wnętrze

Jeszcze kilkanaście lat temu ten widok oznaczałby, że patrzymy na ołtarz główny w kościele. Tak było do czasu, aż nie zmieniono orientacji kościoła, i zamieniono ze sobą wejście główne i prezbiterium, przy okazji wydłużając sam kościół, o obecne prezbiterium.

do Andrzej G: To dość dziwne rozwiązanie, ta "odwrotka", wszak kościoły są planowane i budowę w konkretnym układzie (gdzie ołtarz, gdzie wejście itd.) się zatwierdza, a co ważniejsze, wybudowany w takim a takim układzie kościół się poświęca.
Co zadecydowało o konieczności zmiany stron przodu i tyłu kościoła? Może granica działki z jednej strony nie pozwalała na wydłużenie budynku o obecne prezbiterium? Lub może sąsiedni budynek był tym ograniczeniem w rozbudowie?

do Stenek: Pewnej odpowiedzi Ci nie udzielę, bo nie znam na tyle tej historii. Co do wielkości działki, to masz rację poniekąd. Za pierwotnym końcem kościoła (prezbiterium) znajduje się wybudowane w tym samym czasie probostwo. Gdy kościół stał się zbyt mały, w wyniku bardzo dynamicznie rozrastającej się parafii (okres boomu na budowanie domów na wsi, po wyprowadzce z centrum śląskiej aglomeracji), i nie dało się go racjonalnie i bez uszczerbku dla np. architektury wydłużyć go w stronę probostwa, czy z nią go wręcz połączyć, postanowiono go 'odwrócić'
Jak niewiele jest miejsca między kościołem a probostwem, może świadczyć to zdjęcie , gdzie po lewej widać poręcze schodów dobudowanych do ściany szczytowej dawnego prezbiterium, a po prawej jest probostwo.

do Andrzej G: Czyli tak jak przypuszczałem - rozbudowa kościoła była możliwa tylko w jedną stronę w tych warunkach przyrody ;-)

Św. Ojciec Pio