Strajk w KWK „Manifest Lipcowy” - pierwszy strajk ogólnopolskiej fali strajków na Śląsku w 1980 r. Miał charakter solidarnościowy z robotnikami Wybrzeża. Jego podłożem były warunki pracy w kopalniach: czterobrygadowy system pracy, praca w nadgodzinach, złe traktowanie pracowników fizycznych przez osoby dozoru. Bezpośrednią przyczyną wybuchu strajku było ordynarne zachowanie Dyrektora KWK „Manifest Lipcowy” Władysława Dudy w stosunku do górników.
Strajk rozpoczął się na nocnej zmianie 28 sierpnia 1980 r. Jednak już od pewnego czasu załoga kopalni była zainteresowana sytuacją w kraju. Dyskusje o strajkach na Wybrzeżu toczono w autobusach dowożących górników do pracy i w samym zakładzie. Wiedziano o gdańskim postulacie utworzenia wolnych związków zawodowych. 28 sierpnia przed nocną zmianą na przykopalnianym placu autobusowym zebrała się grupa kilkunastu górników, rozmawiająca o sytuacji w kraju. Do rozmowy przyłączył się zastępca dyrektora kopalni – inż. Świderski oraz członkowie ORMO. Gdy wokół tej grupy zaczął zbierać się coraz większy tłum, Świderski zaproponował udanie się do cechowni, by tam kontynuować dyskusję. Około godz. 3.00, 29 sierpnia do kopalni przybyli Minister górnictwa Włodzimierz Lejczak i Wiceminister górnictwa Mieczysław Glanowski wraz z pozostałymi przedstawicielami strony partyjno-rządowej. Zaczęto prowadzić negocjacje.
1 września z „Manifeście” znajdowało się około 500 osób, atmosfera w tej grupie była coraz bardziej napięta. Tego dnia również odprawiono mszę. Cierpliwość traciła również strona rządowa. Do ks. B. Czerneckiego zwrócił się katowicki wicewojewoda Zdzisław Gorczyc, prosząc go, by wpłynął na MKS, by ten zgodził się na rozmowy.
2 września w kopalni „Halemba” doszło do wypadku, w którym zginęło 8 górników. W związku z czym jastrzębski MKS ogłosił strajk żałobny. Wreszcie do „Manifestu” przybyła kompetentna do negocjacji komisja rządowa (pod przywództwem wicepremiera Aleksandra Kopća). Pierwsza tura negocjacji zakończyła się fiaskiem. Druga turę rozmów rozpoczęto o godz. 17.00. Najbardziej sporna była kwestia wolnych sobót i niedziel. Górnicy nalegali także, by do jastrzębskiego włączyć gdańską, a nie szczecińską, wersję porozumienia (gdańska była bardziej jednoznaczna). Negocjacje zakończono około godz. 23.00. Ogłoszono przerwę do godz. 5.15, celem opracowani i spisania dokumentu Porozumienia.
3 września 1980 r. o godz. 5.15 podpisano tzw. Porozumienie Jastrzębskie. Władze zgodziły się na wszelkie ustępstwa wobec górników. Tym samym zakończył się pierwszy, tak znaczny, strajk w Jastrzębiu - Zdroju.
