Kościół filialny pw. św. Jana Chrzciciela, pierwotny z XVI w.(?), wzmiankowany w 1679 r. Obecny kościół zbudowany w 1691 r. przez Jana Mikolajczyka lub też gruntownie odnowiony. Ponownie odnowiony w 1957 r. (usunięcie zadaszenia przy pd. ścianie kościoła, oszalowanie i częściowe wycięcie węgarów portali). Położony na cmentarzu otoczonym ogrodzeniem z desek. Orientowany, drewniany, konstrukcji zrębowej, na podmurowaniu z kamienia i cegły. Krótkie prezbiterium zamknięte ścianą prostą, przy nim od pn. niewielka, prostokątna zakrystia. Nawa na planie zbliżonym do kwadratu, podzielona czterema bogato profilowanymi słupami podtrzymującymi zaskrzynienia. Od zach. kwadratowa wieża, od pd. niewielka, czworoboczna kruchta. Nawa i prezbiterium przykryte pozornym sklepieniem kolebkowym. Tęcza o łuku spłaszczonym, w niej profilowana belka na której krucyfiks ludowy, barokowa (?) rzeźbiona głowa św. Jana oraz data 1691 i napis Joannes Nikolaides. Narożne belki w zaskrzynieniach oraz podciąg wzdłużny na sklepieniu nawy profilowane. Chór muzyczny z parapetem falisto wygiętym, wsparty na sześciu słupach o urozmaiconym, bogatym oprofilowaniu, przerobiony w 1957 r. Cztery portale: 1. do zakrystii, zamknięty lukiem segmentowym, profilowany; 2. od zach., o analogicznym wykroju i profilowanym nadprożu, z wyciętymi przy ostatnim odnowieniu węgarami; 3. od pd., zamknięty łukiem spłaszczonym, o profilowanym nadprożu, flankowany dwiema rzeźbionymi w belkach ościeży postaciami: śś. Jana Chrzciciela i Jana Ewangelisty, o tradycjach gotyckich, z XVII w.; ponad głowami postaci prymitywne muszle; 4. w wejściu do wieży, fazowany, z nadprożem zamkniętym dwułuczem z dwoma wałkami pośrodku, dekorowany trzema rozetkami; drzwi z ozdobnymi okuciami o tradycjach gotyckich. Okna w urozmaiconych obramieniach: w prezbiterium od wsch. i pd. po jednym oknie w kształcie czterolistnej rozety przenikającej się z kwadratem, analogiczne okno w lunecie pozornego sklepienia nawy; ponadto w nawie i prezbiterium trzy okna zamknięte łukiem spłaszczonym z parapetami z ozdobnie wyrzynanych desek. W oknach nawy i prezbiterium stare oszklenia z gomółek; w okienku od zakrystii krata z zadziorami. Na zewnątrz kościoła od pn. i wsch., wzdłuż ścian wydatne, nadwieszone zadaszenie, pobite gontem, od wsch. podwójne. Dachy siodłowe, przy prezbiterium przechodzące nad zakrystię, pobite gontem. Nad nawą wysmukła wieżyczka na sygnaturkę w kształcie iglicy z dwoma otworami, obita gontem. Niska wieża dwukondygnacjowa, w dolnej części szersza, konstrukcji zrębowej, w górnej znacznie węższa, konstrukcji słupowej, o ścianach pionowych szalowanych deskami; konstrukcja słupowa górnej kondygnacji usztywniona do ścian zrębu dolnej kondygnacji dodatkowym mieczowaniem. Dolna kondygnacja wieży osłonięta szeroko występującym, gontami pobitym zadaszeniem o charakterze sobót, obiegającym ją z trzech stron, wspartym na jedenastu fazowanych słupach z mieczowaniami. W górnej części wieży trzy okienka wycięte w kształcie prymitywnych rozet; dach namiotowy, pobity gontem.
Kościół spłonął 3 października 1961 roku. Z płonącego kościoła zdołano jedynie uratować uszkodzoną gotycką monstrancję z XVII w. Ostał się też metalowy krzyż, który znajdował się na szczycie sygnaturki drewnianego kościoła. Obecnie krzyż ten znajduje się na kaplicy św. Józefa, wzniesionej jako grobowiec byłego właściciela majątku.
Opis na podstawie: Katalog zabytków sztuki w Polsce, tom VI województwo katowickie, zeszyt 8 powiat lubliniecki
więcej  |
