Stary ratusz

Stary Ratusz - z lat 1737 - 1741, wzniesiony został na miejscu wcześniejszego z 1318 roku.
Legnicki Stary Ratusz przypomina barokowy pałac i jest uznawany za najciekawszą na Dolnym Śląsku realizację tego typu architektury.
Wybudowano go w latach 1737-1741 wg projektu miejscowego budowniczego Franza Michaela Scheerhofera Młodszego.
Pierwsze posiedzenie rady miejskiej odbyło się tu 15 maja 1741 roku. Ostatnie - 164 lata później - 8 kwietnia 1905 roku.
Stary Ratusz jest obecnie integralnie połączony z przylegającym doń od północnej strony budynkiem teatru. Jego wnętrza zajmuje administracja Teatru Modrzejewskiej i garderoby aktorów.
Siedzibą władz samorządowych jest jego "młodszy brat", czyli tzw. Nowy Ratusz, wybudowany w bliskim sąsiedztwie (po przeciwległej - południowej stronie kościoła Piotra i Pawła) w latach 1902-1905.
Stary Ratusz nie był pierwszym, tylko trzecim z kolei ratuszem w Legnicy.
Pierwszy, wybudowany z drewna, po niespełna dwudziestu latach funkcjonowania spłonął podczas wielkiego pożaru miasta w 1338 roku.
Władze miasta musiały się wówczas tymczasowo przeprowadzić do kamienicy na rogu Rynku i ulicy Złotoryjskiej.
W latach 1379-80 na miejscu drewnianego stanął ratusz murowany. Jego wykańczanie i upiększanie rozciągnęło się na długie lata, aż do roku 1468, chociaż przez cały czas funkcjonował jako siedziba rady. W 1601 roku również się palił, ale wydawało się, że pożar nie wyrządził mu większej szkody.
Dopiero około sto lat później nieremontowana, nadwątlona przez płomienie konstrukcja budynku zaczęła grozić katastrofą.
W 1736 roku zapadła decyzja o konieczności budowy kolejnego ratusza. Wkrótce władze miasta przeniosły się do tymczasowo wynajętych sal w pobliskim pałacu Hochbergów i tam właśnie, 31 sierpnia 1737 roku na posiedzeniu rady przyjęto do realizacji projekt budowy nowej siedziby.
Niestety, w trakcie budowy ratusza pojawiły się liczne komplikacje. Śląsk został zajęty przez wojska pruskie Fryderyka II, zmieniła się panująca religia, a trudna sytuacja polityczna w bardzo niekorzystny sposób wpłynęła na stan finansów miasta. Zaczęło brakować pieniędzy na kosztowną inwestycję. Niektóre z projektowanych wcześniej elementów wystroju straciły swe ideowe uzasadnienie - np. dwugłowe kamienne orły cesarskie, które miały zdobić drzwi wejściowe.
Na dodatek przedwcześnie zmarł projektant i główny wykonawca całego przedsięwzięcia - F. M. Scheerhofer.
Wszystko to sprawiło, że zrezygnowano z pełnej realizacji pierwotnych założeń i zamknięto budowę na etapie umożliwiającym korzystanie z obiektu zgodnie z przeznaczoną mu funkcją.
Przerwano budowę wieży przykrywając dachem jej mury sięgające gzymsu koronującego budynek, a na postumentach schodów nie pojawiły się kamienne lwy podtrzymujące herby.
15 maja 1741 roku w budynku ratusza - wprawdzie nie tak okazałym, jak to było pierwotnie planowane - odbyło się inauguracyjne posiedzenie rady miejskiej.
Obecny układ wnętrz Starego Ratusza nie odzwierciedla ich pierwotnego planu. Nieregularny rozkład pomieszczeń w przyziemiu warunkują piwnice XIV-wiecznego ratusza.
Górne kondygnacje budynku miały kiedyś układ trójtraktowy.
Część środkową zajmowała obszerna, reprezentacyjna sień (hall). Ponadto znajdowały się tam m.in.: izba rady oraz izba ławy, archiwum, pokój komisji, pomieszczenia akcyzy i urzędu rent, izba straży nocnej, izba dzwonnika oraz pokój dla szynkarza piwnicy ratuszowej (winiarni).
Przyziemie budynku zawsze było i jest do dzisiaj wykorzystywane zgodnie z pierwotnie nadaną mu funkcją. Kiedyś mieściła się tam winiarnia, przed wojną - restauracja "Ratskeller" ("Piwnica Ratuszowa"), w czasach powojennych kawiarnia (najpierw "Ratuszowa", od 1993 roku - "Maska").

źródło :

http://www.ola.pertus.pl/html/stary_ratusz.html