W najstarszym łódzkim Parku Źródliska I możemy odnaleźć miejsce pełne ciepła i niezwykłej egzotyki, gdzie choć na chwilę przeniesiemy się do ciepłych stref klimatycznych. Możemy być pewni, że o każdej porze roku spacer po Palmiarni dostarczy nam wielu przyjemnych wrażeń.
Egzotyczna kolekcja roślin to żywa historia Łodzi, zapoczątkowana przez łódzkich fabrykantów. Najstarsze rośliny to ponad 150 letnie palmy. Uzupełniają je wspaniałe bananowce, araukarie, bambusy i figowce. Pod okazałymi koronami kilkudziesięciu roślin miejsce znalazły: storczyki, bromelie, begonie, paprocie oraz krotony. Od późnej wiosny dodatkowo poznać możemy kilkadziesiąt gatunków roślin rosnących w ogródku dydaktycznym, który uważany jest za pierwszy Ogród Botaniczny w Łodzi.
Początki łódzkiej palmiarni sięgają już przeszło stu lat, jeszcze przed I wojną światową. Zaczęło się od tego, że rośliny egzotyczne, które znajdowały się w oranżeriach łódzkich fabrykantów w przypadku chorób roślin lub trudności w ich uprawie często były przekazywane pod opiekę miejskich ogrodników. W ten sposób powstała dosyć bogata kolekcja, ulokowana w szklarniach miejskich, np. w parku Staszica. Szczególne kłopoty w dalszej hodowli sprawiały palmy o znacznej nieraz wysokości. W parku Źródliska znajdował się budynek, który służył jako kuchnia i stołówka dla bezrobotnych. W 1926 r. podjęto przebudowę tego obiektu na wysoką szklarnię. I to była pierwsza palmiarnia. W niej rośliny przetrwały również trudy II wojny światowej i okupacji, gdy trzeba było z ogromnymi kłopotami zdobywać np. opał do ogrzewania pomieszczeń.
Po wyzwoleniu, po uporaniu się z ważniejszymi problemami życiowymi ludności Łodzi, udało się w 1955 r. doprowadzić do przebudowy budynku w kierunku jego przystosowania do celów wystawienniczych. Podwyższono o kilka metrów szklarnię, a kubły z palmami zagłębiono w ziemi zyskując w ten sposób zapas przestrzeni na kilkanaście lat. W dniu 1 września 1956 r. uroczyście otwarto Palmiarnię jako publiczny obiekt do zwiedzania.
Poprawa warunków bytu roślin wywołała jednak dodakowy efekt: rośliny zaczeły sie szybciej rozwijać, palmy zaczęły wierzchołkami napierać na szklany dach palmiarni, grożąc rozsadzeniem jej od środka. W latach 70. kolejny raz podwyższzono obiekt, ale stało się jasne, że na długo to nie wystarczy. Powstał pomysł budowy całkiem nowego budynku na terenie Ogrodu Botanicznego, na Zdrowiu, w kształcie wielkich, szklanych kul. Realizacja tej koncepcji nie doszła jednak do skutku.
Czas biegł nieubłaganie a rośliny nie zatrzymywały się w swoim rozwoju. Decyzja Rady Miejskiej nastąpiła dopiero w roku 1995. Prace koncepcyjno-projektowe zajęły kolejne trzy lata, i w sierpniu 1999 przystapiono wreszciedo budowy. Oczywiście nie było mowy o przetransportowaniu wysokich, ukorzenionych palm w inne miejsce, w związku z czym stary obiekt został obudowany nowym. Jedynie mniejsze rośliny na czas budowy znalazły czasową opiekę w Ogrodzie Botanicznym. Ściany z aluminiową, przeszkloną fasadą odsunięto od starych na odległość 2 - 3 m. Dopiero po całkowitym wykonaniu przeszklonej stalowo-aluminiowej konstrukcji usunięto niepotrzebne już zużyte ściany. Oczywiście w stopniu znacznym zwiększono wysokość nowych ścian. Nową Palmiarnię oddano do użytku 12 września 2003 r.
