Plac 4 Czerwca 1989

Podmiana na skan + autor.

Od 4 czerwca 2010 r. plac przed gmachem telewizji, czyli ten właśnie plac, nosi nazwę \"Plac 4 Czerwca 1989 r.\"

Tu bym trochę postarzał tą pocztówkę na `75 - `83 - ostatni rok użytkowania tablic dwuliterowych,no i same unikalne bryki,właśnie z tamtych lat :)

do zeto: Tak, typowy przykład powszechnej w Polsce \"urbanistyki nominalnej\". Znajdujemy kawałek niezabudowanego terenu zarosłego zachwaszczoną trawą, będącego przypadkową pozostałością po wyburzeniach lat minionych, i nazywamy go uroczyście \"placem\" (4 czerwca, ofiar Katynia, bł. X czy kogo tam jeszcze). W ten sposób zdegenerowana przestrzeń miejska magicznie staje się atrakcyjnym miejscem publicznym, a kosztuje to tylko tyle, co koszt postawienia tablicy. Ja teraz spoglądam na \"plac 4 Czerwca\" i jego rozdeptaną przez okoliczne psy trawę zupełnie inaczej - z radością i spokojem.

do WW: Aleś sobie ulżył :) Niemniej - póki co, do kolejnej odmiany - jest to nazwany kawałek Łodzi. Trzeba go zatem wciągnąć do bazy FP

Wacław Biliński 'Łódź jaką znam '

Zdublowałem. Do decyzji:

W samym wieżowcu, zajętym przez chyba wszelkiej maści urzędy (miasta, powiatu, marszałkowski, wojewódzki) TVP nie zajmuje ani centymetra, ale mało kto o tym wie w Łodzi. TVP mieści się w budynku ze szmatą reklamową, który ma nawet osobny adres

Tak dla porównania

Od 57-go wzwyż.

To jest skandal!!

Czy nazwa obiektu nie powinna być skorygowana? Czy jest tak powszechna, że mimo iż błędna, powinna być nazwą główną?

do Michał Zawada: Adres telewizji to Narutowicza 13, więc inne wejście. Gdzie tu skandal?

Chyba nadśedl czas na drobną, ale powaźną uwage-czy masz jakyś program graficzny którym bys swoje zdjięcia wyprostowal ?

Sadzę, iż w przypadku zdjęć archiwalnych (a do takich można chyba zaliczyć powyższe), można stosować luźniejsze reguły dotyczące prostowania.

W fotografii digitalnej już w momencie naciśnięcia spustu migawki zaczynają działać różne programy graficzne. Później zaczyna działać fotograf z różnymi programami na komputerze.

do vetinari: Mam, i widziałem oczywiście film na ten temat, ale szczerze mówiąc nie rozumiem jak można wyprostować zdjęcie zrobione pod takim kątem.

do Malibujojo: Moźe w taky sposób ☺

Jeźeli chceś moźeś spokojnie podmnienić ☺

do vetinari: Uuu...jeśli prostowanie wymaga zniekształcania zdjęcia to ja chyba nie będę się w to bawił, nie leży mi to zupełnie. Uważam, że jeśli celem jest archiwizacja wyglądu danego miejsca to nie powinno się w to ingerować, bo to co zniekształcił obiektyw jest mimo wszystko obrazem najbardziej zbliżonym do rzeczywistości, a każda praca na pikselach to ryzyko zniszczenia jakiegoś ważnego szczegółu. Np. na tym edytowanym przez Ciebie budynek TVP jest szerszy. Wyprostowanie stworzyło tylko nowe nierówności.

Przy głębszych analizach zdjęć można wziąć poprawkę na zniekształcenia od obiektywu, one są dobrze znane i opisane, a prostowanie w programie graficznym jest wyłącznie na oko, więc potem nie ma możliwości np. dokładnego zmierzenia jakiegoś obiektu bazując na zdjęciu. Nie mówiąc już o kompresji i tym co program sobie dopowiada, żeby stworzyć pozorny pion.

Jeśli na FP jest wymagane prostowanie w ten sposób zdjęć, rozumiem, ale nie będę tego robił, tylko będę starał się takich po prostu nie wrzucać.

Powyższe zdjęcie mogę usunąć, ale nie chcę podmienić.

do Malibujojo: Tyle tylko, że obraz zapisany na zdjęciu nie jest wcale obrazem zbliżonym do rzeczywistości, tylko obrazem zniekształconym przez efekt perspektywy (która jest de facto złudzeniem optycznym) spotęgowany dodatkowo niską ogniskową obiektywu.

do Malibujojo: Ok, ja tylko zaproponowalem swoją wizie wyprostowania. Niemam potrzeby stwarzać jakiś nacisk.

do yani: Będę robił teraz sporo zdjęć specjalnie pod FP, czyli mniej artystycznie a bardziej informacyjnie, ale te są już dość stare ;)

do yani: Od jakiej daty zdjęcie zaczyna żyć życiem archiwalnym. jako ścisłowiec posługuję się nawiasami ostrymi.

do fantom: Albo inaczej mówiąc, to co widzi człowiek jest efektem obróbki przez mózg obrazu padającego na siatkówkę. W przypadku obiektywu tej obróbki brakuje i obraz wygląda nienaturalnie.

do fantom: Tak, i wspomniałem o tym wyżej. Znając ogniskową obiektywu (EXIF) mamy dane pozwalające bliżej ustalić jak obiekt wygląda w rzeczywistości. Jeśli odkształcimy zdjęcie w programie, powstają dodatkowe piksele które program sobie dopowiada np. przy rozciąganiu, i odkształcenia są według widzimisię edytującego- nie ma żadnych reguł.
Fotka zedytowana przez vetinari też ma krzywizny, tylko w innych miejscach, zaburzona jest w niej perspektywa, tylko nie przez obiektyw a w sposób nieregularny, 'na oko'.

do vetinari: Dziękuję! Nie czuję żadnej presji z Twojej strony :) Po prostu mam inne zdanie.

do Jazzek: Dokładnie tak to działa.
Można więc powiedzieć, że działanie programu graficznego w celu niwelacji efektu perspektywy na zdjęciu, jest odpowiednikiem obróbki przez mózg zniekształconego przez perspektywę obrazu zarejestrowanego przez ludzkie oko w realu.

do Jazzek:
A ja się nie zgodzę... Dla mnie bardziej naturalne są zdjęcia bez prostowanej perspektywy, widocznie mój mózg i oczy działają inaczej...
Dodam jeszcze, że większości zdjęć nie da się całkiem wyprostować - jeśli budynki po bokach kadru będą prosto, to te pośrodku będą się rozszerzać.

do Malibujojo: W takim razie pytanie: Czy ten budynek z lewej w rzeczywistości chylił się ku upadkowi, czy był pionowy?
Jeśli był pionowy, to wniosek z tego jest taki że został on zdeformowany na zdjęciu. Przywracając go do pionu nie powiększasz deformacji (jak to próbujesz udowodnić) tylko ją zmniejszasz - cokolwiek byś tutaj nie napisał o dodatkowych pikselach, rozciąganiu, krzywiznach czy zaburzonej (??) perspektywie.

do Malibujojo: A czy chociaż korekta do pionu/poziomu wchodzi w rachubę?

do blaggio.: Zależy co masz na myśli? Przekadrowanie zdjęcia, tak. Przekształcanie obiektów na zdjęciu żeby wyglądały na bardziej proste- nie.
Oczywiście mówię tylko o moich standardach.

do fantom: Oczywiście że został zdeformowany przez obiektyw. Przecież wyraźnie już to napisałem.
I nie tylko przez obiektyw, ale kąt robienia zdjęcia, perspektywę.

Ale sfotografowane zostało tylko to, co obiektyw widział. Każde rozciągnięcie w programie graficznym powoduje, że program 'zgaduje' co dodać albo odjąć. Dochodzi do tego błąd człowieka, który robi to według własnego postrzegania.

Więc do deformacji przez obiektyw dodaje się zgadywanie człowieka, i zgadywanie programu.

Moim zdaniem nie ma to sensu a tylko powstaje ryzyko, że coś pozornie nieistotnego a jednak ważnego zniknie ze zdjęcia przy takiej obróbce. Ale jak już mówiłem, dostosuję się do zasad FP, ale nie będę deformował swoich zdjęć- tylko po prostu nie będę wrzucał takich, które nie są idealnie proste.

do cracusiac:
Co do pierwszego zdania, to niekoniecznie... A z plikami RAW miałeś do czynienia?

do yani: Nawet na RAWach aparat sam wybiera parametry naświetlania. No chyba że potrafisz samodzielnie nastawiac prawidłowo "czułość", szybkość migawki i przysłonę zwana również blenda.

do PiotrW: Kiedyś była całkiem sensowna propozycja, aby zdjęciami archiwalnymi nazywać te zrobione przed erą cyfrówek, czyli w okolicach roku 2000.

do PiotrW:
Chyba nie ma jednoznacznej odpowiedzi na to pytanie. O ile pamiętam, to na FP było przyjęte, że ok. 20 lat. Ale uważam, że kilkunastoletnie zdjęcie też może być archiwalne, jeśli jest cenne z dokumentalnego punktu widzenia.

do cracusiac:
W analogach parametry naświetlania wybierał światłomierz - wbudowany albo ręczny... :))
Co prawda, pierwszy aparat jaki miałem, to Smiena bez światłomierza.

do Malibujojo: Każdy wstawia takie zdjęcia jakie uważa za właściwe, przymusu prostowania nie ma. Choć widziałem tu już wiele przypadków, że osoby na początku sceptycznie podchodzące do kwestii prostowania zdjęć, w międzyczasie zmieniały zdanie.

do Malibujojo: Chodzi mi o to w uproszczeniu, że linia/krawędź obiektu w naturze pionowa, a wypadająca w centrum kadru, na zdjęciu powinna być pionowa (tu nie jest). Żeby to uzyskać nie wpływając na resztę należałoby zdjęcie nieco obrócić w lewo, najlepiej wokół punktu centralnego żeby stracić jak najmniej po koniecznym kadrowaniu.
A jeśli chodzi o straty związane z kadrowaniem po tzw. prostowaniu, które ma na myśli Kolega Vetinari, to każdy kto zakłada z góry, że zdjęcie będzie "prostował", tak powinien dobierać kadr, aby potem nie tracić jego cennych fragmentów. To zdjęcie nie było robione z takim nastawieniem, a powstało dawno i pewnych rzeczy na nim widocznych dziś może nie być, dlatego w tym przypadku Twój argument ma uzasadnienie.
Tzw. prostowanie stosujemy na FP na zasadzie protezy w ramach niepisanej umowy w celu zbliżenia obrazu do rzeczywistości, chociaż mamy świadomość, że to nie jest idealne rozwiązanie. Najbardziej naturalny efekt uzyskuje się przy zdjęciach obiektów niskich lub wyższych, ale fotografowanych z oddali. Tak naprawdę fotografując coś wysokiego z bliska potem mamy do wyboru: albo bezwzględnie "wyprostować" wszystko co w naturze pionowe ryzykując utratą proporcji, albo wyprostować główny obiekt do pewnego stopnia (bo przecież w naturze zbieżność w perspektywie pionowej jednak istnieje, choć nie taka jak widzi ją obiektyw, a także skrót perspektywiczny) pozostawiając jednak nadal w niewielkim pochyleniu inne obiekty występujące bliżej lub dalej w otoczeniu tego głównego. Tak, czy siak, to jest tylko pewne przybliżenie, ale według mnie ma to sens. Oczywiście przed "prostowaniem" trzeba zdjęcie wypionować, o czym pisałem na początku.

do fantom:
Masz na myśli mnie?
Zdania nie zmieniłem, ale staram się stosować do przyjętych reguł... :))

do yani: Śmiena 8 i pochodne miały prymitywny kalkulator ułatwiający prawidłowe naświetlanie.

do cracusiac:
Moja była najstarsza wersja, jeszcze bez oznaczenia cyfrowego. Ale jak przez mgłę sobie teraz przypominam, jakąś taką tabelkę z zależnościami przysłony, czasu i czułości kliszy...

do yani: Uwierz yani, że jest tu jeszcze parę osób poza Tobą.

do fantom:
Nie do wiary... ;)