Ulica Helska

Ulica Helska składa się z dwóch fragmentów o różnym znaczeniu: starszy fragment pomiędzy ul. Swojską i Brukową to ulica lokalna, nowszy zachodni stanowi przedłużenie ul. Wielkopolskiej pełniącej funkcję ulicy zbiorczej. Całość ma długość ok. 1,2 km.

Ulica wytyczona została wraz z ul. Grudziądzką na przełomie lat 20. I 30. XX w. w taki sposób, że na przecięciu obu ulic powstał prostokątny placyk z czterema wylotami w formie wiatraczka. W 1932 r. otrzymała obecną nazwę. Do II wojny światowej przy ulicy (tylko po stronie południowej) powstała zabudowa składająca się z istniejących do dziś niewielkich domów mieszkalnych. Na początku lat 50. po północnej stronie pod numerami od 11 do 21 wzniesiono budynki z mieszkaniami zastępczymi dla mieszkańców rozbieranych kamienic. Dopiero w latach 60. pozostałe wolne tereny po tej stronie ulicy zajęły zabudowania różnych przedsiębiorstw. W latach 80. pomiędzy ul. Grudziądzką i Brukową położono nawierzchnię asfaltową.

W 2005 r. podczas przebudowy wiaduktu nad torami kolejowymi w ciągu ulic Limanowskiego-Aleksandrowskiej i węzła drogowego po stronie wschodniej powstała łącznica przebiegająca pod wiaduktem, a będąca przedłużeniem ul. Wielkopolskiej do ul. Brukowej. Droga ta wchłonęła istniejącą od lat 60. drogę dojazdową od ul. Brukowej do stacji Łódź Żabieniec i stanowi nowy fragment ul. Helskiej.