Sala książęca

O tyle o ile autora samej sali nie znamy do dziś to osoby będące autorami pięknych zdobień jej wnętrza są nam znane. Autorami rzeźb jest mistrz wrocławski Franciszek Józef Mangoldt.
Plafon Sali a także 10 obrazów na ścianach jest autorstwa Krystiana Filipa Bantamu.. Autorami marmurów i prac sztukatorskich jest warsztat wrocławskiego mistrza Alberta Ignacego Provisore będącego wtedy jednym z najznakomitszych sztukatorów Śląska.
Sama sala znajduje się w północnym skrzydle pałacu opatów zajmując jego wschodnie, ostatnie 4 przęsła. Do samej sali prowadzi ponad 200 metrowy korytarz, który zwieńczony jest wejściem z portalem na którym geniusze trzymają kartusz z herbem opatów lubiąskich.
Dźwigają to wszystko…Murzyn i Indianin będący wtedy na topie w panującej modzie egzotycznej w Europie. Sala jest mocno prześwietlona dwoma rzędami okien. Zajmujące aż dwie kondygnacje wnętrze ozdobione jest obrazami wiszącymi w przestrzeniach międzyokiennych pomiędzy ich poziomami w szerokich architektonicznych ramach. Na suficie, a właściwie stropie znajduje się rozpięte na drewnianym szkielecie malowane olejno ogromne płótno o wymiarach 24 x 14 m. Plafon jest sygnowany nad wejściem bocznym „P. C. de Kentum facit Anno 1737” Sale zdobią figury trzech znamienitych cesarzy XVII i XVIII wieku. Do nich należą: Leopold I, Józef I oraz Karol VI. Ostatniemu z nich towarzysza ustawione w narożnikach wschodniej ściany figury alegoryczne – Fortitudo (Siła), Constantina (Stałość). Cesarz Leopold także nie jest sam bowiem depcze naga postać symbolizującą Kalumnię czyli Kłamstwo. Józef stojący naprzeciw swojego ojca Leopolda stoi nad półleżącą postacią obejmującą lufę armatnią a po jego bokach można znaleźć Liberalitas (Hojność) a także Virtus Heroicę czyli Cnotę Bohaterstwa. W zachodniej części sali można także zobaczyć figury Atlasa (trzymającego kulę ziemską na ramionach), Appolina (grającego na lirze) i Marsjasza (dmącego we flet ). W samej sali znajduje się jeszcze kilkanaście jak nie kilkadziesiąt godnych ze wszech miar uwagi rzeźb, posągów i malowideł. Ich pomysłodawcą i autorem programu politycznego /bo taki wydźwięk ma Sala/ był opat Konstanty Beyer.
Dzięki niemu otrzymaliśmy doskonały przykład symbiozy sztuki z polityką o co dziś tak trudno. Jeśli ktoś widział Aulę Leopoldyna na Wrocławskim Uniwersytecie to zna jedynie przedsmak tego co odkryje w Lubiążu.
Pozostaje jedynie zaprosić.
bonczek/hydroforgroup/2007 na podstawie „Sala Książęca Opactwa Cysterskiego w Lubiążu” Wydawnictwa Fundacji w Lubiążu