Krakowskie Przedmieście 7

W miejscu, gdzie obecnie znajduje się kamienica przy ulicy Krakowskie Przemieście 7 stał drewniany dom należący do Anny, wdowy po Piotrze Sulerze. Wzmianka ta pochodzi z 1617 roku. Kolejna informacja źródłowa pochodzi 1625 roku. Wtedy to Magdalena, wdowa po chirurgu Wojciechu Karkoskowicu, zaciągnęła pożyczkę od Stanisława Gorzkowskiego, zabezpieczając ją na dom. W 1667 roku pojawiło się po raz pierwszy określenie kamienica Sallerowska. Nazwa ta odnosiła się do nazwiska właścicieli, którymi byli Jan i Katarzyna Sallerowie. W latach 70. XVII wieku plac określany był jako pusty, być może stało się tak na skutek pożaru lub innego zniszczenia. Wzmianka o kamienicy murowanej pojawiła się dopiero w 1682 roku. Po 1685 roku o budynek upominali się spadkobiercy Szallerów (Sallerów), tj. Elżbieta Szallerówna i władze kościoła pw. św. Ducha. Prowadzili oni spór z Anną Wronowską, która w nim wówczas zamieszkała. Konflikt musiał zakończyć się przed 1741 rokiem, gdyż nieruchomością w tym czasie zarządzał ks. Ludwik Burnet w imieniu kościoła pw. św. Ducha i świętoduskiego „domu schronienia”. Od tej pory kamienica była wydzierżawiana. Na początku XIX wieku znajdowała się w stanie ruiny. Wtedy była ona zapewne budynkiem jednopiętrowym, podpiwniczonym, z drewnianymi gankami komunikacyjnymi i z zewnętrzną, drewnianą klatką schodową. Na działce znajdowały się jeszcze „składy na drewno” i „kloaka”. Przed 1862 rokiem miał miejsce gruntowny remont kamienicy oraz towarzyszących jej budynków. W 1879 roku nabył ją na publicznej licytacji Moszel Guzman, który sprzedał ją w 1880 roku Fajwelowi i Frajdli Ilirszensztrausom. Następną właścicielką kamienicy została w 1891 roku Estra Goldewajg. Przed 1902 rokiem przeprowadzono gruntowną przebudowę budynku, nadbudowując drugie piętro. Rok później wzniesiono jednopiętrową oficynę, zaś w 1909 roku w narożu podwórza postawiono drewnianą kuczkę. W 1918 roku kamienicę nabyli Abram i Elka Forszteterowie. W okresie międzywojennym kamienica posiadała już instalację wodno-kanalizacyjną i elektryczną. Charakterystycznym szczegółem fasady był nieistniejący balkon. W kamienicy znajdował się wówczas zakład fryzjerski i sklep włókienniczy. W 1936 roku przeprowadzono zabezpieczający remont. Po II wojnie światowej kamienica należała do Dawida i Chany Jakobsonów. W 1961 roku pomieszczenia sklepowe znajdujące się na parterze budynku zostały przejęte przez skarb państwa. Od 1972 roku kamienica jest wpisana do rejestru zabytków.
teatrnn.pl