„Pomnik godziny czwartej”

Rzeźba „Pomnik godziny czwartej” autorstwa Wojciecha Bąkowskiego powstałą w ramach VIII Festiwalu Sztuki w Przestrzeni Publicznej Otwarte Miasto 2016 Lublin i jest niską, betonową formą monumentu przypominającą kształtem nagrobek, albo łóżko z wysokim zagłówkiem gdzie w jego lewym rogu znajduje się bezsenna głowa bez tułowia. Obiekt zachęca do obejścia go i spojrzenia z każdej strony, bo każda perspektywa ujawnia inną historię tej melancholijnej rzeźby symultanicznej. Z innej perspektywy staje się także mysią dziurą z talerzem. Napisy na rzeźbie naśladują wyświetlacze komórek i budzików, które sugerują, że jest czwarta nad ranem. Patrząc na tą rzeźbę z innej perspektywy możemy doszukać się modelu zajezdni tramwajowej pokazanej na chwilę przed tym, zanim noc dobiegnie końca. Mimo tego, że rzeźba może kojarzyć się również z grobowcem, to przede wszystkim nawiązuje jednak do kształtu łóżka, na którym ktoś nie może spać. Dokonując głębszej analizy rzeźby, możemy zobaczyć, że ów „Pomnik godziny czwartej” jest nie tylko łóżkiem, ale również budynkiem w którym nadejdzie ranek, znów wyjadą na miasto tramwaje, dając nam znak, że rozpoczął się jeszcze jeden kolejny dzień. Rzeźba „Pomnik godziny czwartej” poświęcona jest krytycznemu momentowi w psychofizycznym cyklu dobowym człowieka. Mamy naukowe udowodnione badania, że w tym czasie - o godzinie czwartej nad ranem nasz system immunologiczny jest najsłabszy, temperatura ciała najniższa, a duch – najbardziej otwarty na zwątpienie. W tym czasie nie śpią, a czuwają ludzie cierpiący na bezsenność. Właśnie o czwartej nad ranem statystycznie najczęściej popełniane są samobójstwa. Cała ta sytuacja samotności wraz z bezsennością ukazana jest w przestrzeni publicznej za sprawą rzeźby „Pomnika godziny czwartej” gdzie w przestrzeni prywatnej rozgrywają się nad ranem wspomniane wcześniej aspekty bezsenności i ludzkiej tragedii.

Źródło; Eliza S.