Kościół parafialny pw. św. Mikołaja, pierwotny wg tradycji wzniesiony w 1272 r. przez księcia opolskiego Władysława I. Powstanie parafii ok. 1300 r., poprzedni kościół wzmiankowany w latach 1335 i 1376, w latach 1530-1628 w rękach ewangelików. Obecny wzniesiony 1576-9 z fundacji Andrzeja Kochcickiego, zapewne z wykorzystaniem części poprzedniego. Przekształcony w XVII w. przy udziale Cellarich, którzy wznieśli 1648 r. kaplicę pw. św. Karola Boromeusza. Przebudowany częściowo w 1675 r. oraz w XVIII i XIX w. W obecnej postaci prawie bezstylowy, z pozostałościami cech gotyckich i barokowych, orientowany, murowany z kamienia i cegły, otynkowany. Prezbiterium zamknięte trójbocznie, przy nim od północy prostokątna zakrystia, a od południa kruchta nowszego pochodzenia. Szersza i wyższa nawa prostokątna, czteroprzęsłowa, być może przedłużona o jedno przęsło ku zachodowi. Przy nawie od północy masywna, kwadratowa wieża, w przyziemiu której kaplica Kochcickich, pod nią krypta grobowa. Od południa kwadratowa kaplica pw. św. Karola Boromeusza, obok niej wzdłuż południowej ściany nawy niewielka kruchta i składzik. Przed wejściem przy fasadzie zachodniej oraz przy pierwszym przęśle od północy przybudówki nowszego pochodzenia. W prezbiterium sklepienie kolebkowe z lunetami, pokryte skromną dekoracją stiukową o motywach geometrycznych. Nawa nakryta sklepieniem kolebkowym z lunetami, oddzielona tęczą o łuku półkolistym. Ściany nawy i prezbiterium rozczłonkowane filarami przyściennymi o wysokich cokołach, zwieńczonymi fragmentami belkowania. Chór muzyczny murowany, wsparty na dwóch masywnych, czworobocznych filarach, z parapetem w środkowej części lekko wybrzuszonym; w podniebiu chóru trzy pola sklepień krzyżowo-kolebkowych. Sklepienia zakrystii rozdzielone gurtem: w części wschodniej o dwóch przęsłach, z nich jedno krzyżowe, drugie kolebkowe z lunetami; w zachodniej sklepienie krzyżowe. Kaplica w przyziemiu wieży zasklepiona kolebkowo, oddzielona od nawy arkadą zamkniętą półkoliście, komunikującą się z zakrystią przejściem w ścianie zachodniej. W kruchcie od południa sklepienia żaglaste, rozdzielone gurtem. W pozostałych przybudówkach stropy płaskie. W wejściu do zakrystii portal z końca XVI w., kamienny, prostokątny, profilowany, w nim drzwi okute z krzyżującymi się listwami. Prezbiterium i nawa opięte szkarpami o jednym uskoku z wyjątkiem zachodniego przęsła nawy. Okna zamknięte półkoliście. Fasada zachodnia o cechach klasycystycznych, rozczłonkowana czterema pilastrami, zwieńczona trójkątnym, niskim przyczółkiem; pomiędzy pilastrami prostokątna wnęka oraz dwa okna zamknięte półkoliście. Dachy siodłowe, wydatnie obniżone, kryte blachą. Nad nawą ośmioboczna wieżyczka na sygnaturkę z latarnią kształtu barokowego, pobita blachą. Nad zakrystią i przybudówkami od południa dachy pulpitowe. Wieża o dwóch kondygnacjach, dolna kwadratowa, górna nieco węższa, ośmioboczna, dostępna w górnych partiach przez niewielką przybudówkę schodową z wejściem od zewnątrz kościoła. W narożnikach wieży dwie masywne szkarpy o jednym uskoku; w oknie dolnej kondygnacji krata z XVII w. Hełm wieży ośmioboczny, baniasty, z latarnią kształtu barokowego, pobity blachą.
Opis na podstawie: Katalog zabytków sztuki w Polsce, tom VI województwo katowickie, zeszyt 8 powiat lubliniecki
