Park przypałacowy

Zespół parkowy, z założenia, miał mieć charakter romantyczny, nieznany, sprawiający wrażenie, jakby był zapomniany, a relikty dawnej świetności powinny pojawiać się często, niejako z zaskoczenia. Pomysłodawca i realizator postanowił zająć się nie tylko terenem samego pałacu, ale również i jego otoczeniem. Urządził dukty widokowe i aleje, przed samym pałacem usytuowano staw i "Bastion Belwederski", o funkcji czysto widokowej, a wszystkie istniejące budowle zostały wkomponowane w całe założenie ogrodu romantycznego. Powstało kilka posągów, m.in. Jana III Sobieskiego, czy np. Światowida, rzekomo wykopany w 1869, ale to jedynie kopia znalezionego w nurtach Zbruczu posągu, znajdującego się w Muzeum Archeologicznym w Krakowie. Znajdowała się też rzeźba Smoka Wawelskiego wśród "Smoczych Skałek".
Aktualnie park jest gęsto porośnięty zielskiem wszelkiego rodzaju i drzewami starszymi lub młodszymi, a sieć ówczesnych ścieżek jest silnie zatarta. Jednak niektóre elementy, czy wciąż istniejące obiekty, świadczą o istnieniu parku. Historycy twierdzą, że znajdowało się tam 5 altan, dwadzieścia kilka ławek, sześćdziesiąt klombów kwiatowych, dwa mostki (nie licząc tego z lwami) i co najistotniejsze - wzgórza i tereny przypałacowe zostały wręcz usiane różnymi posągami. Obok wyrzeźbionego poprzedniego właściciela dworu Kajetana Ozdoby Florkiewicza, który ongiś stał w parku, wzniesiono brązowy posąg Molossusa, Neoptolemosa, czy Apollina Belwederskiego (leżącego aktualnie na ziemi za pałacem).