Tradytor artyleryjski II

Tradytor "p.o. wzg.304,7" jest najstarszy i ma najbardziej skomplikowaną budowę wśród obiektów Obszaru Warownego Śląsk. Posiada dwie kondygnacje, nieregularny kształt, stropy żelbetowe bez belek, dwa osobne kierunki ognia armaty, brak dostatecznej obrony wejść, brak właściwej ochrony przeciwgazowej i uproszczoną wentylację. Zasadnicze uzbrojenie tradytora stanowiła armata polowa ustawiona w pomieszczeniu bojowym z dwiema strzelnicami, pozwalającymi prowadzić ogień na przedpole i na prawo wzdłuż pozycji obronnej. Aby ułatwić manewrowanie armatą przy zmianie kierunku ognia skonstruowano specjalną obrotową podstawę - przypominającą kolejową obrotnicę. Otwory strzelnic zamykane były dwuskrzydłowymi stalowymi okiennicami osadzonymi w stalowej ramie. Dla zapewnienia odpowiedniej powierzchni dla obsługi armaty do gotowego tradytora dobudowano przedsionek przy wjeździe dla działa z drugą parą drzwi i pozbawioną zamknięcia strzelnicą broni ręcznej dla obrony wejścia. W sąsiedztwie izby bojowej znajdował się magazyn amunicji, odgrodzony cienką ścianą z drzwiami przesuwnymi od pomieszczenia przejściowego. W pomieszczeniu przejściowym znajdowały się wejściowe z dwuczęściowymi drzwiami pancernymi, zejścia na dolną kondygnację i ławka. Wyjście prowadziło do wykopu z betonowym podestem i schodami. Ścianka wykopu umocniona była kamienną obmurówką i chroniona betonowym murkiem osłaniającym również wejście. W dolnej kondygnacji znajduje się pomieszczenie załogi tradytora, z której wychodzi szyb do pancernej kopuły obserwacyjnej (ZO 1934 11). Obok znajduje się izba dowodzenia i pomieszczenie pogotowia załogi półkopuły pancernej ckm (ZO 1934 10). Obiekt jest wyczyszczony ze wszelkich metalowych elementów. Po wojnie detonowano w nim niewypały, co spowodowało lekkie przesunięcie ściany oddzielającej izbę bojową armaty od składu amunicji. Dolna kondygnacja mocno zalana wodą i zasypana śmieciami.