Przedmoście Piła

W ramach przygotowań do wojny z Polską zakładano wznieść w latach 1938-39 szereg pozycji polowych w pasie przygranicznym. Miały osłaniać koncentrację niemieckich wojsk  lub powstrzymać ewentualne kontrataki  polskich oddziałów. Obronę planowano prowadzić w oparciu o obiekty o odporności D dla ciężkich karabinów maszynowych. Zakładano skuteczne wsparcie jednostek piechoty, artylerii i broni przeciwpancernej z otwartych stanowisk polowych. Rozbudowa pozycji polowych miała nastąpić po ogłoszeniu mobilizacji. Szczególną wagę poświęcono obronie przygranicznych niemieckich miast, ważnych dla gospodarki Niemiec. Piłę (niem. Schneidemühl) uznano za ważny węzeł komunikacyjny w niemieckim systemie drogowym. Przez miasto przebiegała również strategiczna linia kolejowa, łącząca Berlin z Królewcem. Piła była położona zaledwie kilka kilometrów od ówczesnej granicy z Polską. Już w 1938 roku przystąpiono do budowy polowych fortyfikacji, otaczających miasto łukiem od wschodniej strony. Wzniesiono 39 schronów na ckm w pierwszej linii  oraz kolejne cztery, pogłębiające linię obrony przy szlakach drogowych.