Państwowa granica polsko-białoruska obowiązuje od uzyskania przez Białoruś niepodległości w dniu 25 sierpnia 1991 r. i jej przebieg pokrywa sie z przebiegiem wcześniej istniejącej granicy polsko-radzieckiej na odcinku przynależnym do Białoruskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej.
Zgodnie z ustaleniami zapadłymi na zakończonej w dniu 1 listopada 1943 r. konferencji tzw. Wielkiej trójki w Teheranie Polska znalazła się w radzieckiej strefie operacyjnej. Wtedy też Stalin przedstawił propozycję wytyczenia przyszłej granicy polsko-radzieckiej w oparciu o tzw. linię Curzona, mimo że wiązało się to z rezygnacją przez niego z utrzymania większości terenów Białostocczyzny zajętych w 1939 r., ale zwiększało szanse na akceptację tej propozycji przez aliantów starających się pod naciskiem polskich władz na uchodźctwie uzyskać w miarę najkorzystniejsze dla Polski rozwiązanie w tej kwestii. Po raz pierwszy linia Curzona została przedstawiona w lipcu 1920 r. przez uczestników konferencji w Spa jako propozycja linii demarkacyjnej po sugerowanym zawarciu rozejmu w trwającej wówczas wojnie polsko-bolszewickiej.
15 lipca 1944 r. podczas letniej ofensywy wojska radzieckie osiagnęły linię Grodno-Wołkowysk-Bielsk i w następnych dniach zajmowały kolejne rejony województwa białostockiego. W ślad za nimi przybywali delegowani przez władze Białoruskiej SRR działacze partyjni, którzy niezwłocznie reaktywowali radzieckie struktury administracyjne, także w Białymstoku opanowanym 27 lipca, zakładając, że istniejący w latach 1939-41 obwód białostocki w całości pozostanie granicach ZSRR. Jednak stało się inaczej, bo 27 lipca 1944 r. Polski Komitet Wyzwolenia Narodowego utworzony 21 lipca po przekroczeniu przez front rzeki Bug bedącej fragmentem wymyślonej przez Stalina granicy uznał ją w porozumieniu z rządem ZSRR jako tymczasową granicę polsko radziecką. W praktyce przebieg tej granicy był umowny i o tym dokąd może sięgać polska administracja w terenie decydowali dowolnie radzieccy komendanci wojenni.
Na konferencji wielkich mocarstw w Jałcie w lutym 1945 r. ostatecznie zatwierdzono koncepcję ustalenia granicy polsko-radzieckiej w oparciu o linię Curzona z założeniem odstępstw od niej na korzyść Polski. Umowa o granicy pomiędzy rządami Polski i ZSRR została podpisana 16 sierpnia 1945 r. i obowiązywała od 6 lutego 1946 r. Umowa uwzględniała na odcinku białoruskim polsko-radzieckie ustalenia z 1944 r. o odstępstwie od linii Curzona na rzecz Polski w rejonie Puszczy Białowieskiej (linia omijała puszczę od zachodu) i na rzecz ZSRR w rejonie Grodna, gdzie linia Curzona biegła wzdłuż Niemna. Wtedy też formalnie przestała istnieć przedwojenna granica polsko-radziecka.
W 1948 r. na skutek korekty granicy na korzyść Polski włączono jeszcze do powiatów sokólskiego i białostockiego kilkanaście miejscowości.
