Przybyszewskiego 76

W okresie miedzywojnia w Łodzi panował ogromny głód mieszkaniowy. Magistrat łódzki starał się w miarę możliwości choć w niewielkim stopniu poprawić tą sytuację. W wydanej w 1929 roku "Księdze pamiątkowej dziesięciolecia Samorządu Miasta Łodzi: 1919-1929" można znaleźć takie zdania:

"Inną formą pomocy mieszkaniowej, udzielanej przez władze miejskie [Łodzi] jest opieka nad bezdomnymi, władze miejskie śpieszą z pomocą jednostkom lub rodzinom, pozbawionym dachu nad głową, umieszczając je na pewien czas lub na stałe w domach noclegowych, schroniskach dla bezdomnych i domach dla wyeksmitowanych. Miasto utrzymuje dwa domy noclegowe, jeden dla mężczyzn, drugi dla kobiet. Przeciętna dzienna liczba noclegów wynosiła w grudniu 1928 roku 327. Poza tem prowadzone jest schronisko dla matek z dziećmi, schronisko dla rodzin wyeksmitowanych i schronisko dla repatrjantów. W 1928 roku wybudowany został miejski dom czynszowy, przeznaczony przedewszystkiem dla bezdomnych oraz eksmitowanych z domów, grożących zawaleniem. Dom ten znajduje się przy ulicy Napiórkowskiego 76 i liczy 128 izb. Poza tem w 1928 r. władze miejskie wynajęły budynek mieszkalny przy ul. Staro-Wólczańskiej 20, liczący 46 izb, i przeznaczyły go również na schronisko dla bezdomnych."