Wnętrza

Witraż ufundowany przez Ignacego Kapustę.

Taka salka spowiedzi była też długie lata w parafialnym u Marii Magdaleny, ale potem nowy farorz wywalił konfesjonały na kościół, w zasadzie dał nowe, mało praktyczne.

To jest kaplica sakrmentu pokuty i pojednania.

Dwukondygnacyjny chór muzyczny o konstrukcji drewnianej pochodzący z XVIII wieku. W czasie prac konserwacyjnych wnętrza kościoła w latach 1996-2001 na płycinach balustrady odkryto malowidła temperowe (widoczne obecnie), które w czasie wieków zostały przykryte licznymi warstwami farby olejnej. Górny chór podwieszony jest dodatkowo na kilku podciągach stalowych, zakotwionych w specjalnych wspornikach na strychu kościoła, ułożonych na belkach konstrukcji wieńca górnego. Belki widoczne na zdjęciu ze strychu kościoła

Piękne!
Ja bym rzekł, nie dwa chóry, tylko dwa balkony, bo chór to raczej zespół śpiewaczy, a jeśli są dwa balkony, to i tak chór jako zespół stoi i śpierwa tylko na jednym z nich, z reguły na tym, co jest organista ;-)
Ale rozumiem, w mowie potocznej, balkon kościelny to chór

do Stenek: Dokładnie - chór najczęściej śpiewa właśnie z tego górnego.

Druga ciekawostka, którą na zdjęciu widać, choć pewnie nie wszyscy ją dostrzegają - zdjęcie zrobione w osi kościoła, a kruchta lekko 'odpada' w prawo. To nie złudzenie, a fakt, że wejście główne nie jest idealnie w osi podłużnej kościoła.

do Andrzej G: Trudno dostrzec - czy widać to patrząc na ciemny filar po prawej i lewej? Od tego po prawej do rogu jest więcej miejsca niż po lewej stronie?

do Stenek: Widać to zwłaszcza po tym, że po lewej stronie widoczna jest ściana kruchty, a po prawej nie, i drzwi wejściowe są z prawej jakby obcięte.

do Andrzej G: Sorry, nie widzę

do Stenek: Kruchta, jest oświetlona innym światłem, niż reszta kościoła. Widać tam mocno żółtą ścianę po lewej stronie drzwi oraz nad drzwiami. Po prawej tej mocno żółtej ściany nie widać.

do Andrzej G: A, teraz widzę, ja patrzyłem na przestrzeń pod chórem, już jasne, dzięki!

Andrzeju, dopisz do opisu słowo Biskupa, bo jest też Św. Stanisław Kostka, zaś ta tutaj postać, to bez wątpienia Św. Stanisław Biskup

PS - piękna seria witraży, niełatwo jest je fotografować

do Stenek: To fakt - witraże trudno się mi robi. Muszę poczekać na lepsze warunki świetlne, i spróbuję je lepiej sfocić. Muszę tylko się umówić na jakąś okazję, bo normalnie w kościele jest stała codzienna adoracja Najświętszego Sakramentu, i nie za bardzo można tak sobie z aparatem po kościele chodzić.

do Andrzej G: Weź pod uwagę 2 rzeczy - porę dnia i słońce na zewnątrz (może padające na witraż z tyłu, a może odwrotnie?) oraz rozmowę z farorzem, żeby dał Ci szansę rozstawić sprzęt nie przeszkadzając nabożeństwu

do Stenek: Ostatnio miałem zlecenie na sfocenie wnętrz wszystkich kościołów w całym dekanacie, ale jak to nieraz z farorzami bywa, umawiasz się na spokojne 1-2 godziny na zdjęcia z załączonym oświetleniem w kościele, a okazuje się, że masz wszystkiego 20 minut i to w dodatku tylko z jakąś częścią świateł. Na dodatek te 20 minut to ostatnie 20 minut przed mszą i co minutę w kościele robi się gęściej od ludzi, którzy przyszli na mszę. Skończyło się na szybkiej serii zdjęć na główne ołtarze, i jakieś jedno, dwa ogólne. Na witraże, obrazy i pozostałe szczegóły nie było czasu. Teraz zima, więc nie ma na to za bardzo okazji, ale na wiosnę wrócę do tematu. Farorze, mnie już powinni teraz kojarzyć, więc liczę na dostęp. Jeśli, oczywiście ze zdjęć w tej książce, do której były robione, będą zadowoleni.

do Andrzej G: Ale przecież po Mszy to chyba możesz co nieco pocykać, zanim zamkna kościół?

do Stenek: W tym kościele, jest stała, codzienna adoracja Najświętszego Sakramentu. Na koniec mszy porannej następuje Jego wystawienie i kończy się tuż przed mszą wieczorną. Co prawda jest ono w bocznej kaplicy, ale wierni są w ciągu dnia stale na 'całym kościele'. Kiedyś już robiłem zdjęcia wnętrza (właśnie te, które oglądacie) i była mała awanturka z paniami, którym się to nie spodobało. Było coś o 'powiem księdzu, i pan zobaczy...'.

Witraż ufundowany przez rodzinę Ignacego Kapusty,, zainstalowany w bocznej kaplicy w roku 1938. Witraż wykonany przez firmę Romańczyk z Siemianowic za 1070 złotych.

Fundatorem tego witraża był chirurg i położnik oraz lekarz zdrojowy w uzdrowisku w Goczałkowicach, dr. Adolf Kratzerter, wraz z żoną Martą z domu May, który ufundowali go ku pamięci zmarłego w Pszczynie w wieku 9 lat syna Hansa.

W krypcie znajdującej się pod tą kaplicą znajdowało się 14 metalowych trumien, pochodzących z XVII w. Od kilku lat, co roku 1-2 trumny są z krypty wydobywane, i poddawane renowacji. W trakcie renowacji zespół badawczy przeprowadza badania znalezionych szczątków i wyposażenia. Każde takie badanie przynosi szereg nowych ciekawostek dotyczących jednego z rodów panujących w dawnej Pszczynie.
Więcej o tym, postaram się napisać w odrębnym artykule, już w nowym 2015 roku.

Jak w dzisiejszych ogłoszeniach parafialnych ogłosili księżą, w trakcie prac w krypcie cmentarnej znajdującej się pod posadzką tej kaplicy spowiedzi, w której spoczywały w sarkofagach szczątki książąt panujących na Pszczynie, okazało się że pod podłogą krypty znajduje się kolejna krypta, co było niemałą zdaje się niespodzianką dla badaczy. W tej nowej krypcie odnalezione zostały groby z czasów średniowiecza, z około II połowy XIII w. Obecnie nowa krypta jest eksplorowana, a w najbliższych tygodniach zostanie odkryta widoczna na powyższym zdjęciu posadzka kaplicy spowiedzi, by dokonać prac związanych z przygotowaniem krypty do ponownego pochówku szczątków panów na Pszczynie, oraz przygotowania bezpośredniego zejścia do krypty z wnętrza kaplicy.

do Andrzej G: Chętnie przeczytam. A gdzie jest wejście do krypty??

do Stenek: Wejście do krypty jest od zewnątrz kościoła. Jest to bardzo niskie zejście przykryte blachą zrównaną z poziomem placu przykościelnego. Kiedyś, przed remontem kościoła, pamiętam jeszcze jako dziecko, że w nawie głównej między ławkami a balaskami była po prawej stronie krata w podłodze, ale to była chyba ślepa krata. Ślepa, dlatego, że krypta była eksplorowana w latach 30-tych XX w. i wtedy okazało się, że część jej sklepień uległo zawaleniu. Dokonano wtedy pewnych prac zabezpieczających kryptę i wzmacniających strop.

Nie tak dawno rozmawialiśmy na forum o wykonywaniu zdjęć w kościele, zwłaszcza gdy jest on cały dzień otwarty, ale odbywa się w nim wieczna adoracja. Na zdjęciu (wykonanym w czasie ustalonej sesji dla instytucji kościelnych) oraz na kolejnym widać, jak pusty jest ten kościół w ciągu dnia. Niestety - oczywiście dla fotografa - tak wygląda cały dzień, zawsze w nim ktoś jest/są. Dlatego niezwykle trudnym jest nieraz zrobienie zdjęć np. witraży, tak by uchwycić dobre światło, padające z właściwego kierunku przez witraż, i móc np. rozłożyć się ze sprzętem (o czymś takim zapominając jak drabina, czy rusztowanie, by zdjęcie nie było z dołu). To w dekanacie pszczyńskim jeden z dwu otwartych stale kościołów (na łącznie wtedy jeszcze 13, teraz 11, bo powstał w okolicy nowy dekanat suszecki, który 'zabrał' niejako dwie parafie), w obu odbywają się stałe adoracje. Pozostałe kościoły są poza nabożeństwami zamknięte, a dostęp do nich w ciągu dnia, nawet gdy ma się zlecenie na ich sfotografowanie od dziekana i kurii jest niezwykle skomplikowane.

Jednakże, nie jest to wszystko powodem, by nie starać się i nie chcieć zrobić jeszcze raz, lepszego ujęcia, w lepszej jakości, co niniejszym obiecuję, że kiedyś zapewne mi wyjdzie. :-)

do Andrzej G: Zdjęcie trzeba by przede wszystkim wyprostować :)

do WW: Co znaczy wyprostować. Zdjęcie posiada linie poziome przebiegające poziomo, i odwrotnie linie pionowe przebiegające pionowo (oczywiście jedynie w osi optycznej).
Domyślam się, że masz na myśli zmianę perspektywy, tudzież projekcji.
Otóż, nie zawsze efekt wykonania tego jest tym co chce się później widzieć.
Dla mnie przykładem tego jest właśnie to zdjęcie. To zdjęcie poddane obróbce mającej go 'naprostować', wygląda, przynajmniej jak dla mnie gorzej, niż to przedstawiające obraz zapisany na matrycy aparatu.
Zmiany wykonane wiadomym programem, skorygowane jedynie obcięciem nadmiarowych czarnych elementów powstałych po użyciu programu, przedstawia to zdjęcie (które za czas jakiś zostanie podmienione)
Jak dla mnie efekt np. zniekształconych elementów na ścianach bocznych, jest gorszym efektem niż perspektywa widoczna na tym.

Oczywiście to tak samo jak to jak oceniamy poszczególne zdjęcia, jest subiektywna ocena.

do Andrzej G: Prostowanie trzeba wyczuć. Akurat w tym przykładzie przedobrzyłes. Perspektywa zawsze jakaś powinna być, chyba, że robisz zdjęcie "na wprost" bez podnoszenia/opuszczania aparatu. Zwykle chcąc uwiecznić cały wysoki obiekt, gdzie z naturalnej przyczyny znajdujemy się niżej- podnosimy aparat. Tak więc efekt perspektywy jest naturalny. Obiektywy niestety potęgują ten efekt a co za tym idzie powinniśmy to skorygować. Ale jak wspomniałem, nie całkowicie bo efekt nie będzie naturalny. Trochę zabawy i dojdziesz do wprawy ;)

do Andrzej G: Wyraziłem się zbyt wieloznacznie, miałem na myśli spionowanie.

do ZPKSoft: Doskonale zdaję sobie sprawę, że to zdjęcie jest przerywane. Jednakże spełnia ono życzenie WW, że zdjęcie wymaga przede wszystkim prostowania. Zostało więc wyprostowane, przyjmując pionowe słupy bocznych ołtarzy za piony.

Św. Cecylia

Św. Józef z Jezusem.