Osiedle robotnicze Carl Emanuel powstało dla robotników kopalni Ballestremów, według projektu Hansa von Poellnitz.
Obecnie to 15 domów zamkniętych w kwartale ulic: Raciborskiej, Zabrzańskiej, Południowej (obecnie nieistniejącej) i Wolności. Kolonia jest potocznie nazywane przez mieszkańców Karmańskie. Układ budynków stanowi jednolity w formie kompleks, złożony jest z dwóch szeregów, wolnostojących, jednopiętrowych domów. W wewnętrznym dziedzińcu znajdowały się komórki i pomieszczenia gospodarcze dla mieszkańców. Do dzisiejszych czasów przetrwał tylko jeden budynek.
Familoki od strony ulicy Wolności mają ozdobne ceglane elewacje z licznymi detalami architektonicznymi. Każdy cechuje indywidualny kształt, równocześnie współtworząc unikalny i jednorodny wizualnie kompleks mieszkaniowy. Natomiast domy stojące od strony ulicy Raciborskiej mają elewację otynkowane z pojedynczymi elementami dekoracyjnymi oraz wielospadowymi dachami z lukarnami.
Ostatnim elementem kolonii były narożne domy wzniesione na planie litery L. Familoki zostały wybudowane w 1922 roku. Oba budynki zostały połączone charakterystyczną półokrągłą wieżą.
Starsza część kolonii Karmańskie znajdowała się między ulicami 1-Maja i Zabrzańską. Pod koniec XIX wieku postawiono tam domy robotnicze, noclegownie i obiekty usługowe. Południowa część została wyburzona w 2004 roku, gdy rozpoczęły się prace przygotowawcze pod budowę DTŚ. Ta część osady Carl Emanuel nazywana była Szlafhauzem od domu noclegowego, który istniał już w II połowie XIX wieku. Domy przy 1-Maja i nieistniejącej już dziś Południowej miały niższy standard, niż zachowane do dziś familoki z początku XX w
