Schron bojowy nr 44

Polski schron bojowy wchodzacy w sklad Punktu Oporu "Szyb Artura", w ramach tzw Obszaru Warownego Śląsk. Schron powstał w roku 1937 i przeznaczony był przede wszystkim do ognia bocznego (na północ). Jego główne uzbrojenie stanowiła armata przeciwpancerna (wz. 36, 37 mm Bofors), a ponadto dwa ckm-y (wz. 30) i jeden rkm (wz. 28). Obiekt wyposażony został w jedną kopułę pancerną z sześcioma strzelnicami - trzema na ciężki karabin maszynowy (skierowanymi na północ i zachód) i trzema do obrony bliskiej (skierownymi na południe i wschód). Strzelnice armaty p.panc oraz drugiego ckm-u umieszczone były w północnej ścianie schronu. Ogień z rkm-u można było prowadzić z dwóch strzelnic w ścianie wschodniej (w tym jedna do obrony korytarza wejścia głównego), jednej w ścianie południowej oraz ew. z wyjścia ewakuacyjnego. Wejście główne oraz ewakucayjne skierowano na wschód. Załogę schronu stanowiło 19 żołnierzy.

W roku 1999 w schronie tym dokonano podwójnego morderstwa podczas "satanistycznego rytułału", stąd potocznie obiekt nazywany bywa "bunkrem diabła" lub "bunkrem szatana".