Wyspa św. Barbary

Wyspa położona jest na Brdzie, tuż za Jazem Farnym, w pobliżu katedry bydgoskiej oraz mostu im. Jerzego Sulimy-Kamińskiego
Wyspa powstała w II połowie XIX wieku z materiału rzecznego podczas regulacji Brdy w Bydgoszczy. Przedstawia ja mapa miasta z 1876 r., podczas gdy wcześniej nie występowała w ikonografii[1]. W latach 30. XX w. planowano postawienie na wyspie figury św. Barbary, której projekt opracował bydgoski rzeźbiarz Piotr Triebler. Do realizacji jednak nie doszło. Próby świetlnej iluminacji wyspy podejmowano już w dwudziestoleciu międzywojennym.
W 2012 roku prezydent Bydgoszczy w ramach kompleksowego planu zagospodarowania nabrzeży i w celu budowy kładki łączącej południowy brzeg rzeki z wyspą, przejął należący do kurii diecezjalnej fragment bulwaru o powierzchni ponad 700 m kw. Z uwagi na spór dotyczący wartości przedmiotowej działki nie doszło dotąd do uregulowania stanu prawnego nieruchomości i podjęcia prac nad nową przeprawą.
Nazwa wyspy pochodzi od kultu św. Barbary, patronki szyprów i sterników bydgoskich Prawo do uprawiania żeglugi na Brdzie i Wiśle Bydgoszcz miała zagwarantowane w przywileju lokacyjnym Kazimierza Wielkiego, a potwierdzone zostało później przez innych królów. Cech szyprów rzecznych został zatwierdzony w Bydgoszczy w 1487 r. przez Andrzeja Kościeleckiego – starostę bydgoskiego i podskarbiego wielkiego koronnego. Z XV wieku istnieją przekazy o działającym w mieście Bractwie Sterników, które ufundowało kaplicę w kościele Karmelitów, znajdującym się na północnym nabrzeżu Brdy, nieopodal wyspy. Po zburzeniu kościoła Karmelitów w 1822 r. obraz św. Barbary przeniesiono do kościoła farnego, również sąsiadującego z wyspą
Opis z

https://pl.wikipedia.org/wiki/..._Barbary_w_Bydgoszczy#Historia