Ulica Młyńska

No, tu juź "kuje w oko"...moźe jak by byl inny kolor...ale boczny widok jest naprawde raczej "gwaltujacy"

To jest arka, jak zaleje Szamotuły, to odpłynie w bezpieczne miejsce :)

Oczywiście miałem na myśli ten zakotwiczony segment.

Najbardziej podoba mnie sie ten domek jednorodzinny na dachu.

do vetinari: Górna nowa część przygotowana na wyrzutni do wysłania w kosmos ;-)

do vetinari: Uwielbiam takie filmy i literaturę.

do ZPKSoft: Wlaśnie coś podobnego mi przelecialo glowa...Podobna situacija jest opisana w Kosmicznej odysea 2010. Kiedy statek Leonov jest przymocowany do statku Discowery.

Ksiaźka super, film no powiedzmy teź ciekawy...

do Wacław Grabkowski: Ja teź.....

do cracusiac: Ten kontener ? ;-)

Po "rewitalizacji " ;-)

Okropny maszkaron. Nawet w klockach lego nie mieszają stylów.

No,...ciekawe, ma "to" coś do siebie. Nawed mi sie to podoba, ale..dajme temu czas...

To wszystko zależy od przyjętych kryteriów oceny.
Jeśli mówimy o odbiorze architektury współczesnej, to podział przebiega na linii architektura dobra - architektura zła. I raczej nie występują tu trudnodefiniowalne pojęcia brzydoty i piękna.
Ta dobra - niekoniecznie musi być tą "ładną" w potocznym mniemaniu. A ta "zła" - niekoniecznie tą "brzydką", bowiem kryteria oceny są dużo, dużo szersze.
To tak w dużym skrócie.

Niestety, ale takie mamy czasy, że najwięcej laurów zbierają zawsze inwestycje, które odbierają urok zabytkowi, jednocześnie grzejąc w jego blasku zimne pudło do niego doczepione. Jest też problem współczesnej architektury, która szpeci nie tylko ulicę czy kwartał, ale i całą panoramę miasta jak np. nowa filharmonia w Szczecinie. Mamy takich architektów, ich opinie i gusta, jakie jest ich współczesne nauczanie.

do ZPKSoft: 6 miejsce w plebiscycie Bryła roku 2015 r. 1 miejsce w plebiscycie Polska Architektura 2015 r. w kategorii obiekty mieszkaniowe.

do Wiesław Smyk: Dla mnie to makabryła niczym nie odbiegająca od koszmarnej nadbudowy we Wrocławiu .

do Wiesław Smyk: Bardzo udana adaptacja, zdjęcie sprzed budowy

do Rado-NDM: Ciekawe. Mnie się nawet podoba ten pomysł, szczególnie dobrze wygląda w tym ujęciu: Natomiast ten we Wrocławiu - rzeczywiście okropny.

do Wacław Grabkowski: Zaraz specjaliści od architektury wyjaśnią wszystkim że nagrody się budynkowi nie należały. :)

do fantom: Tu już się wypowiedzieli


Od takiej architektury: "zęby bolą", "oczy" i "serce" :)

do fantom: Od razu przyznaję się bez bicia, że na architekturze znam się bardzo mało. Oceniam raczej na zasadzie: podoba mi się - nie podoba mi się. W tym przypadku kontrastowe połączenie, żeby nie powiedzieć: zderzenie, dwóch odmiennych koncepcji architektonicznych działa na mój zmysł estetyczny pozytywnie. Jest zaskakujące i "odświeżające". Co nie znaczy, że w każdym przypadku się to uda (vide: przytoczony wcześniej budynek we Wrocławiu).

do vetinari: Taaa, za 100 lat wszyscy będą patrzeć inaczej na ten "zabytek".

do ZPKSoft: Jak na poczatku lat 20tych XXwieku architek J. Plečnik robil wielka przebudowe Hradčan w pradze, to sie napotkal z wielka kritika jego przebudowy. Dziśaj sie pokazalo jak ponadczasowa byla jego wizia.

do vetinari: Link na Jožego Plečnika

Czeska wersia na wiki jest lepsza-sa tam zdjiecia jego pracy.

do vetinari: Secesja też była odbierana przez ówczesnych jako kicz a teraz jest ceniona.

do ZPKSoft: Ale secesja nie odbiegała tak drastycznie od ówczesnych stylów. Nadal dbano o detal i ogólne piękno architektury. Już bardziej rewolucyjny od secesji był zimny i monotonny modernizm.

do Rado-NDM: Akurat filharmonię w Szczecinie projektowała hiszpańska pracownia Estudio Barozzi Veiga. Podważasz polskie kształcenie architektów, czy ogólnoświatowe?
Może zostań nauczycielem i to zmień.

do fantom: Ty jak zwykle dobrze radzisz innym. Architekci chca po prostu zaistniec, najczesciej majac gdzies kontekst. Sami zadbali o swoj interes, uchwalajac sobie Karte Wenecka, ktora wciaz umozliwia in takie "wyczyny" blokujac jednoczesnie odtwarzanie wartosciowej, lecz nieistniejacej juz architektury. Filharmonia w Szczecinie, w porownaniu z dawnym Konzerthausem to moim zdaniem zwyczajny blaszak, pasujacy w tym miejscu, jak swini kamizela...

do fantom: To, że projektowała ją hiszpańska pracownia nie znaczy, że należy to szkaradztwo wychwalać pod niebiosa. Niestety dzisiejsi architekci bardziej skupiają się na funkcjonalności i wnętrzach obiektu zapominając o tym, że większość ludzi i tak będzie go oglądać z zewnątrz. Architekta poznaje się po jego "dziełach", a najlepszym krytykiem tych dzieł jest zwykły człowiek, który nie ma wykreowanego gustu przez nauczyciela, lub często gustu wypaczonego. Wielu współczesnych architektów wmawia sobie, że tworzą coś rewolucyjnego, a niestety tak nie jest i to widać na przykładach niemal w każdej miejscowości. I na pewno nie chodzi mi o to, żebym to ja był nauczycielem, tylko o to, że dobre kształcenie architektów umarło w czasie II wojny światowej. Jeszcze wiele lat po wojnie tę dobrą szkołę architektury było widać, ale powoli odeszła razem z ostatnimi przedwojennymi uczniami co się przełożyło na paskudną architekturę zapoczątkowaną w latach 90. XX wieku nie tylko w Polsce.

do Rado-NDM: "Dzisiaj architekci skupiają się na funkcjonalności i wnętrzach obiektu zapominając o tym że większość ludzi i tak będzie go oglądać z zewnątrz - wybacz, ale to są jakieś herezje pokazujące że nie masz pojęcia o czym piszesz.
Skąd takie teorie? Podaj źródło.

do Rado-NDM: Dobrze mówisz.
W tym przypadku nie można mówić o architekturze polskiej, bo takowa jeszcze się nie wykształciła za sprawą skomplikowanej najnowszej historii Polski do 2015 r.

Architekci są artystami choć byli ongiś budowniczymi - z łac. architectus (budowniczy), z gr. archi-tekton (nadzorca budowniczych).
Jedynym kryterium oceniania dzieła jest według mnie posiadanie przez twórcę rytmu, więc oceniam to "dzieło": Tu nie ma rytmu. Jest za to arytmia, która wiadomo do czego doprowadza.
Każdy prawdziwy artysta wie, że bez rytmu nie ma szans wspiąć się na wyżyny piękna.
Spróbuję jakoś Wam to przybliżyć licząc na łaskawe wysłuchanie.
Rytm jest wszędzie. Tylko trzeba go poczuć i pokochać. Jest w wierszu, w prozie w filmie, w sposobie mówienia i śpiewania, a nawet na boisku piłki nożnej, gdzie drużyna przeciwna chce zakłócić rytm stylu gry przeciwnika. Jest także w nas, w zdjęciach z rzeczywistości, gdzie ktoś cyknął, bo ujrzał coś interesującego, pięknego.
Jest dobrze, że Neo i Siloy rozbujali to monstrum rytmu w przyszłość.

do fantom: Ja już się wypowiedziałem, a Ty rozkminiaj jak chcesz i szukaj sobie jakiegoś tam źródła.