Bukowo to średniej wielkości osiedle administracyjne Szczecina położone na południowo-wschodniej części Wzgórz Warszewskich. Granice Bukowa determinowane są ciekami wodnymi Gręziniec na północy i wschodzie oraz Sienniczka na południu i zachodzie, ale część osiedla administracyjnie przynależy do osiedla Warszewo. Nazwa Bukowo, do 1945 Buchholz, jest kalką nazwy niemieckiej wywodzącej się od drzewa. Samorząd osiedla Bukowo ustanowiono w 1990 roku. Według danych z 29 kwietnia 2012 w osiedlu na pobyt stały zameldowanych było 3 889 osób. Według danych z 27 marca 2016 w osiedlu na pobyt stały zameldowanych było 4386 osób.
Dwie części osiedla przedzielone są doliną strumienia Gręziniec, większą część osiedla stanowi zabudowa jednorodzinna na północ od strumienia z ulicą Zagórskiego, ulicą Ludgardy, Do Dworu, Makowymi Polami, Kubusia Puchatka, Jasia i Małgosi, lokalnym domem parafialnym (kościół w budowie). Po południowej stronie cieku małe osiedle domków jednorodzinnych z ulicą Okólną, ulicą Poprzeczną, ulicą Szczęśliwą oraz górną częścią ulicy Pokoju (skrzyżowanie Pokoju-Bogumińska). W przyszłości w śladzie obecnej ul. Ostoi-Zagórskiego ma powstać III etap Trasy Północnej, który połączy Łączną z Szosą Polską na północy wraz z linią tramwajową. Plany zagospodarowania dopuszczają powstanie urozmaiconej zabudowy, od domów jednorodzinnych, wielorodzinnych do obiektów usługowych.
Stare Bukowo to obszary na południe od strumyka Gręziniec, po wschodniej stronie polnej drogi będącej przedłużeniem ulicy Ostoi-Zagórskiego. Osiedle założono w XVIII wieku jako owczarnia i po wycince lasu bukowego w połowie XIX w. osiedle przekształciło się w osadę rolniczą z plantacją buraków jako wiodącym produktem uprawnym. W drugiej połowie XIX w. ziemie sparcelowano i wykupiono przez szczecińskich kupców. Osadę przekształcono w folwark, wtedy powstał parterowy budynek dworu i zabudowania gospodarcze. W latach 30-tych XX w. wykorzystując naturalne ukształtowanie terenu wzdłuż potoku Gręziniec, na północ od folwarku założono park krajobrazowy. Zbudowano betonowe fontanny, mostek, spiętrzono wodę Gręzińca tworząc małe stawy. W 1936r. ustawiono znaleziony w pobliżu duży głaz narzutowy, na którym wyryto cytat z Schillera: "natura jest nieskończenie dzielącym się Bogiem". Osiedle nie ucierpiało podczas walk w 1945 roku. Z kompleksu dotąd ocalały fundamenty niektórych budynków, betonowe fontanny, mostek, resztki murów oporowych i Głaz Bukowski.
Nowe Bukowo to tzw. Nowa Kolonia powstała w 1825 roku na styku cieku Gręziniec i drogi polnej (Ostoi-Zagórskiego) skupiająca pracowników cegielni i kopalni gliny. W okolicy funkcjonowały 3 cegielnie, produkujące każda ok. 100 tys. cegieł rocznie. W 1862 r. osiedle liczyło już 111 mieszkańców. Po rozbudowie osiedla zmieniono jego nazwę na Neu Buchholz, zaś stara XVIII-wieczna część otrzymała nazwę Alt Buchholz. (PKa - P.Kajordzak)
Tak szczerze mówiąc, to jest nieco gdzie indziej.
To Hospicjum św. Jana przy ul. Pokoju, czyli zabudowania Sanatorium Bergquell, Elisenstraße 22, które później chyba istotnie weszły w skład Szpitala.
W ramach wyjaśnienia dlaczego Bach pisze że to nie szpital onkologiczny a na karcie jak wół napisane Kreiskrankenhaus. W drugiej połowie XIX w po zachodniej stronie dzisiejszej ulicy Pokoju otwarto sanatorium Bergquell. Na kompleks sanatorium składały się 4 budynki z których do dzisiaj przetrwał tylko jeden, widoczny na zdjęciu, w którym funkcjonuje dzisiaj hospicjum. W 1910 roku wybudowany został Szpital Golęcino. Oba ośrodki Bergquell i Kreiskrankenhaus funkcjonowały obok siebie aż do 1921 roku kiedy Kreis Randow kupił sanatorium Bergquell i cztery budynki sanatoryjne wcielił do Kreiskrankenhaus.
do Mariusz Brzeziński: Husky juź tak maja, co sie rusza jest ciekawe, ale jak sie zatrzymieś i czekaś..to sie pokazuje źe sa troche tchórzami. Gorzej jak sa w grupie, to sie nawzajem podniecaja kto pierwaszy zaatakuje.
do Kajordzak: Rzecz w tym, że ze wszystkich stron widać tylko drzewa... (więc aby nie dodawać zdjęcia samej zieleni - wybrałem takie, na którym widać fragment platformy).
