Kościół św. Zofii

Pierwotnie istniał kościół parafialny w Ostrzycy wzmiankowany w XV wieku. Obecny wzniesiony został w 1544 roku z fundacji Jana Tarnowskiego - Hetmana Wielkiego Koronnego przy istniejącej tu wieży obronnej z początków XVI wieku, zapewne stanowiącej część nie zachowanej fortecy. Od 1552 roku nastąpiło zniesienie parafii Ostrzyca i zostaje ona włączona do parafii Tarnogóra przez Prokopa Żółkiewskiego dziekana chełmskiego. W roku 1640 Król Władysław IV potwierdza fundację kościoła w Tarnogórze. Kościół murowany z cegły i kamienia, otynkowany i podpiwniczony, 1- nawowy. W 1765 r. przeprowadzono remont. Kościół został znacznie rozbudowany w latach 1871 - 82. Przedłużono wówczas prezbiterium na wschód przez włączenie w jej obręb przyziemia wieży i po obu stronach wzniesiono duże piętrowe zakrystie i kruchtę od zachodu i wymalowano obrazy na suficie za księdza Troszczyńskiego. W roku 1872 Walenty Baranowski Biskup Lubelski konsekruje rozbudowany i odnowiony kościół. Wiek XVIII zaznaczył się w historii Kościoła tarnogórskiego licznymi dekretami reformacyjnymi w latach kościelnych. Na specjalną uwagę zasługuje walka z Żydami, która odbiła się głośnym echem w życiu całej Tarnogóry tym samym musiała znaleźć swój wyraz na terenie kościoła. Wybitniejszymi proboszczami byli:: Jan Szafarski zm. 1635 r., Stanisław Ziętkowicz zm. 1669 r. Czasy Księstwa Warszawskiego i pierwsze lata Królestwa Kongresowego zaznaczyły się wzmożonym tętnem życia parafii tarnogórskiej. Proboszczem był wtedy ks. Jan Bełdowski kanonik honorowy Kolegiaty Lubelskiej. Po długoletnim sprawowaniu swego urzędu ks. Bełdowski zmarł w maju 1827 r. a wdzięczni mieszkańcy Tarnogóry wystawili mu pomnik na cmentarzu przykościelnym. W roku 1814 ks. Bełdowski wydzierżawił Ignacemu Horodyńskiemu dziedzicowi dóbr tarnogórskich dziesięciny snopowego ze wsi Izbica, Ostrzyca, Mchy. W drugiej połowie XIX wieku w okresie największych prześladowań religijnych ze strony Rosjan parafia Tarnogóra już na zewnątrz rzadko występuje, staje się tylko ośrodkiem religijnym dla ludności gnębionej pod względem religijnym i narodowym. W roku 1908 dobudowano 2 buduarki ze strony południowej za ks. Walentego Golińskiego. W 1908 r. dobudowano także kruchtę i przedsionek od południa. Następnie kościół był odnowiony (malowanie wnętrza) w 1931 roku - a ołtarz główny przerobiony był gruntownie na wzór starego w 1926 - 27 r. przez słynnego stolarza i rzeźbiarza Kazimierza Dobrzańskiego z Tarnogóry. W następnych latach ten sam stolarz zrobił konfesjonały i ławki za księdza proboszcza Wincentego Pawelca. W czasie okupacji niemieckiej kościół i cmentarz kościelny były zajęte na magazyn z meblami, pościelą i wszystkimi rzeczami ludności żydowskiej, zwiezionej z różnych okolic i miasteczek. Kościół zamknięty był prawie rok w 1942 - 43 roku. W tym czasie Izbica była centralnym gettem ludności żydowskiej w województwie lubelskim, gdyż tu przyjeżdżały transporty nawet zagraniczne z ludźmi pochodzenia żydowskiego. Masowo wywożono Żydów na stracenie do Bełżca, a resztę ludzi z dziećmi rozstrzeliwano nad wielkim grobem na kirkucie. Wykonano to na rozkaz ss - mana Kurta Engelsa i Ludwika Klema, którzy na tym terenie wymordowali prawie 10 tysięcy ludzi różnego pochodzenia.