Widokówki z Tarnowa

Dokładnie to kościół MB Fatimskiej w Parafii św. Józefa. Kościółek św. Józefa jest malutki. Pałac ślubów to nic innego jak pałacyk myśliwski rodziny Sanguszków.

Informacje z odwrocia: Tarnów - Rynek - Ratusz ob. muzeum; ul. Krakowska; gmach PKO przy ulicy Wałowej; pl. Katedralny; zaułek staromiejski; fot. A. Araszkiewicz, J. Makarewicz, S. Jabłońska.

Czy ktokolwiek będzie umiał to odczytać? ja dałem radę tylko przeczytać, rozszyfrować to na dole ,,Moje specyalne ucałowanie rączek zasyłam/żasyłam/ Rogoziewicz"
15 sierpnia i tu mi bardziej pasuje 9,05 jako godzina bo niby gdzie zgubił jedynkę- chyba że wtady się tak pisało daty, nie wiem. jak ktoś wie to niech da znać.

do Marco999:
Kiedyś, jak nie można było czegoś rozczytać, to się szło do apteki... ;)
Ale to dawno było...

do yani: To jest naprawdę owocna odpowiedź, boki zrywać.
Teraz to się do okulisty chodzi, potem do optyka.

do yani: Kiedyś krążyła taka legenda:) Prawda jest taka, że farmaceuci odczytują bez problemu tylko i wyłącznie nazwy leków :)

do Marco999:
A Kolega to długo na FP, jeśli mogę zapytać?

do da signa:
Uderz w stół, a nożyce się odezwą... :)) Wiem, złośliwy jestem... :/
Moim zdaniem, to nie była legenda, ale ja starej daty jestem.

do Marco999: Górna część jest pisana po niemiecku... dlatego nie odszyfrowałeś nic...

do yani: Taka pierwsza z brzegu sytuacja. Przychodzi pacjent z karteczką wypisaną przez lekarza jak ma stosować leki. Oczywiście nie mógł nic odczytać. Farmaceutka przeczytała bez problemu wszystkie zalecenia, tzn. - kolejne nazwy leków i ich dawkowanie. Niestety na ostatniej pozycji poległa. Jej koleżanki również. Zwraca się do pacjenta z pytaniem, czy ten może pamięta co lekarz mówił na końcu? A ten na to : Tak, mam dużo pić :))

do ylooC: Coś jest jednak na rzeczy z tą legendą, bo tak mi się coś wydawało, że to niemiecki, choć nie znam tego języka :))

do ylooC: nie byłem do konca pewien, być może zmyłką było to pierwsze- ,,Zdzisław' czy takie tam cóś i potem te bohomazy.
Ale faktycznie- zapewne będzie to po ich niemu

do yani: serio- wcale się nie gniewam na twoja odpowiedź i nawet się uśmiechłem
A na FP jestem krótko, to znaczy już dłuższą chwilę, ale dopiero dziś postanowiłem się zalogować.
Więc jestem świeższy niż mięso w markecie.

do Marco999:
Spoko... :))

do Marco999: Zdzisław ist jetzt gesund sogar war schon bei uns (....?) Sein neues Haus ist schon unter (dem?) Dach (...?) - Zdzisław jest już zdrowy, był u nas nawet. Jego nowy dom ma już dach. Tych pokreślonych i tego słowa na końcu nie udało mi się odcyfrować. Może ktoś inny da radę. Ale najważniejsze, że Zdzisław jest już zdrowy ;)

do Ismena:
Super!

do yani: Wydaje mi się, że te ostatnie to "unter das Dach gebaut", czyli pod dach, ale nie mam pewności.

do Ismena: Na to wygląda, że wybudowany po dach :) no i zdrowy !

Swoją drogą dizajn tej pocztówki obroniłby się również 90 lat później ;)
Oczywiście w literkach zdjęcia kolorowe a tło intensywnie niebieskie.

do ylooC: Ciekawe, czy dom Zdzisława przetrwał trzy wojny, w tym dwie światowe? ;). Znamy rok budowy (1905), imię właściciela i prawdopodobną lokalizację - Tarnów.

do yani: Warto zauważyć, że pisząc "Zdzisław" i tekst po polsku nadawca używa pisma łacińskiego, ale pisząc po niemiecku zmienia na pismo niemieckie. Taka praktyka miała też miejsce w tekstach drukowanych, gdzie tekst po niemiecku pisany był jedną czcionką, a np. przy nazwach własnych z innych języków, obcych słowach czy przytaczanych w oryginale przysłowiach lub zwrotach używano - nawet w środku tekstu - innej czcionki.

do Ismena: Moim zdaniem, różnice w piśmie wynikają, że po niemiecku w szkole uczyli pisać Kurrentenschrift'em (czyli po polsku "kurenta") jak to nazwałaś "pismem niemieckim", a w domu uczyli pisać "po polsku"

do ylooC: Chyba nie tylko w domu, bo to Galicja. Ale chodziło mi o to, że też w niemieckich tekstach różnicowano czcionkę w zależności od języka. Cos podobnego jak w japońskim, gdzie do zapisywanie m.in zapożyczonych słów czy obcych nazw własnych używa się katakany.

do Ismena: Tutaj masz wytłumaczenie

do ylooC: Dzięki, wiem, trochę się tego naczytałam, na szczęście w druku, bo odręczne to ciągle jeszcze dla mnie udręka. Mała uwaga do załączonego tekstu - pisma niemieckiego nauczano też jeszcze parę lat po wojnie, jako drugiego alfabetu.