Urząd Stanu Cywilnego

W lipcu 1925 roku Stanisław Tempski otrzymał zezwolenie na budowę willi wolnostojącej przy ulicy Bydgoskiej. Projektantem był inż. B. Jankowski. W 1927 roku dom otrzymał numer 5. Od lutego 1975 roku do grudnia 1976 roku trwał remont generalny i adaptacja budynku na Urząd Stanu Cywilnego. Kolejni właściciele: 1925 - Stanisław Tempski1; 1955 - Państwowy Dom Dziecka; 1970 - Państwowe Przedszkole nr 8; 1975 - Urząd Wojewódzki.

Budynek założony jest na planie prostokąta zbliżonego do kwadratu. Jest jednopiętrowy, murowany i otynkowany. Elewacja frontowa, północna jest 6 osiowa. Wejście główne znajduje się na osi, prowadzą do niego 6 stopniowe schody. Przed wejściem znajduje się portyk ustawiony na 4 kolumnach zbliżonych w formie do doryckich, zwieńczony trójkątnym tympanonem. Drzwi główne są dwuskrzydłowe ze szklanym naświetleniem. Elewacja południowa jest 7 osiowa w części środkowej znajduje się półokrągły ryzalit, który jest zwieńczony szczytem zbliżonym do trójkąta o esowatych spływach przechodzących u dołu w woluty.

Bliżej części wschodniej znajdują się kamienne schody z ażurową kamienna balustradą. Część parterowa od piętra oddzielona jest profilowanym gzymsem. W części środkowej na piętrze znajduje się balkon z żelazną balustradą. Elewacja wschodnia jest 3 osiowa, część środkowa parterowa jest wysunięta ryzalitem na pół cegły. Na piętrze znajduje się balkon z ażurową kamienną balustradą. Elewacja zachodnia jest 5 osiowa, część środkowa wysunięta jest ryzalitem, na osi znajduje się dwuskrzydłowe szklane drzwi zamknięte łukiem koszowym, po bokach znajdują się dwie blendy zamknięte łukiem koszowym. Na piętrze znajduje się balkon z kamienną ażurową balustradą. Wszystkie okna na parterze i piętrze są prostokątne. W elewacji płd. w części ryzalitu okna zamknięte są łukiem koszowym. Wnętrze jest dwutraktowe, całkowicie adoptowane dla potrzeb Urzędu Stanu Cywilnego. Stolarka okienna i drzwiowa w większości zachowana, jedynie w pomieszczeniach przebudowanych nowa. Klatka schodowa lastrikowa, nowa, z żelazną, ażurową balustradą.

Na podstawie: Zabudowa Bydgoskiego Przedmieścia, opr. M. Grzęska-Janiak, A. Walczak, Toruń 1979, t.II.