Huta Paprocka

Zespół zlokalizowany jest nad Jeziorem Paprocańskich, w miejscu, gdzie rzeka Gostynka wpada do zbiornika. Pierwotnie założona przy rzece, którą spiętrzono za pomocą tamy. Założona jako huta żelaza przez właścicieli dóbr pszczyńskich, właścicieli tamtejszych terenów.

Początkowo funkcjonowała jako kuźnica z czterema fryszerkami. W 1734 roku powstał tutaj wielki piec opalany węglem drzewnym. Modernizowana w 1770 i 1850 roku. W XIX wieku powiększono tamę, dzięki czemu powstało duże rozlewisko – Jezioro Paprocańskie. Ze względu na przestarzałą technologię produkcja w hucie w 2, połowie XIX wieku przestała być opłacalna i dlatego zakład został zlikwidowany w 1872 roku.

Budynek mieszkalno-administracyjny (prawdopodobnie 2. połowa XIX wieku) murowany, tynkowany, na rzucie zbliżonym do kwadratu, dwu- i półkondygnacyjny, kryty dachem dwuspadowym.

Budynek produkcyjny (prawdopodobnie połowa XIX wieku) założony na rzucie prostokąta, murowany, tynkowany, półtorakondygnacyjny, nakryty dachem dwuspadowym.

Budynek gospodarczy pochodzi z 1787 roku, jest parterowy, na rzucie prostokąta, murowany, tynkowany, z poddaszem. Wzniesiono go częściowo w konstrukcji szkieletowej. Nakryty dachem naczółkowym.

Po hucie pozostały widoczne w terenie hałda oraz grobla stawu. Niedaleko budynku magazynowego znajduje się tablica upamiętniająca modernizację zakładu w 1770 roku przeprowadzoną przez rodziną Anhaltów, prawdopodobnie przeniesiono ją z rozebranej bramy wjazdowej.

Źródło: WSTĘPNE SPRAWOZDANIE Z INWENTARYZACJI OBIEKTÓW PRZEMYSŁOWYCH
W WOJEWÓDZTWIE ŚLĄSKIM, Katowice, styczeń 2012