Sanatorium i Szpital Uzdrowiskowy "Równica"

Centralnym obiektem dzielnicy uzdrowiskowej Ustronia jest supernowoczesny Uzdrowiskowy Zakład Przyrodoleczniczy, połączony zabudowanym przejściem z budynkiem Sanatorium Uzdrowiskowego "Równica". Oferuje on szeroki wachlarz zabiegów z zakresu kinezyterapii, fizykoterapii, balneo i peloidoterapii oraz hydroterapii. Baseny solankowe, kąpiele wannowe oraz kąpiele i zawijania borowinowe oparte na własnych naturalnych tworzywach leczniczych. Każdego dnia zakład wykonuje około 6000 zabiegów. . Postmodernistyczny gmach Sanatorium i Szpitala Uzdrowiskowego „Równica” stanowi jeden z głównych elementów centrum uzdrowiska w Ustroniu Zawodziu, usytuowanego na południowym stoku góry Równica.
Obiekt jedenastokondygnacyjny, zbudowany w konstrukcji szkieletowej żelbetowej, o charakterystycznej sylwetce dwóch „przesuniętych” w poziomie czterokondygnacyjnych „bloków” i części niskiej – wszystkie podkreślone liniami balkonów.
Projekt „Równicy” powstał w 1964 r.
Sanatorium przeznaczone jest na 800 miejsc w pokojach jedno i dwuosobowych z łazienkami. Posiada także pełne zaplecze gastronomiczne, jadalnie, kawiarnie, świetlice, sale wypoczynkowe, gabinety lekarskie i aneksy zabiegowo-diagnostyczne oraz kaplicę. Na szóstym piętrze, nad bryłą „niższego bloku” usytuowany jest taras widokowy.
Budynek jest bezpośrednio połączony ogrzewaną galerią, prowadzącą „przez las” do Zakładu Przyrodoleczniczego (system: łóżko-wanna-łóżko), pełniącego również funkcję domu zdrojowego.
Z lewej strony „Równicy” usytuowany jest mniejszy budynek – siedziby dyrekcji uzdrowiska.
Obiekt „Równica” ma około 20 000 m² powierzchni usługowej w kubaturze wynoszącej około 100 000 m³.
Nowoczesny kształt architektoniczny gmachu „Równicy” wraz z Zakładem Przyrodoleczniczym i budynkiem siedziby dyrekcji, o wyrazistej poziomej artykulacji, tworzy zwarty kompleks – dominantę uzdrowiska w Ustroniu Zawodziu, na tle rozrzuconych na zboczu trójkątnych „piramid”.
[Tekst: vstrone. Bibliografia: "Budowle i budynki. Ustroń znany i nieznany", red. B. Kubień, Ustroń 2003, s. 83]