Kościół św. Józefa Oblubieńca NMP

Historia
Parafia została erygowana w 1938 roku na terenach. Jej organizatorem był ks. J. Sitnik, poprzednio proboszcz i również budowniczy świątyni w podwarszawskich Ząbkach. W tym samym roku poświęcono tymczasową, drewnianą kaplicę oraz rozpoczęto budowę obecnego kościoła murowanego wg projektu Feliksa Michalskiego. Budowa trwała również w czasie okupacji hitlerowskiej, mimo trudności związanych z reglamentacją materiałów budowlanych przez władze niemieckie. W 1944 roku hitlerowcy spalili drewniany kościół i plebanię. Już w 1945 roku rozpoczęto ponowną budowę kościoła. Zadaszono wówczas, a następnie poświęcono dolny kościół, oraz zaczęto budowę kościoła górnego. W 1951 roku parafia otrzymała drugiego patrona - św. Jana od Krzyża. Konsekracja świątyni nastąpiła w 1963 roku.
Architektura i wystrój obiektów
Kościół górny św. Józefa jest monumentalnym, trójnawowym budynkiem halowym z transeptem, okcydentowanym. Nad skrzyżowaniem naw znajduje się kopuła. Fasada z dwiema niezbyt wysokimi w stosunku do samego kościoła wieżami; główną jej ozdobą jest wielkie okno o wypukłym, dekoracyjnym wypełnieniu. Chór z organami 23-głosowymi. W kościele znajdują się 4 kaplice: Miłosierdzia Bożego, Różańcowa, Matki Bożej Częstochowskiej i Krzyża. Dwie pierwsze zajmują oba końce nawy poprzecznej, pozostałe znajdują się wraz z zakrystią po obu bokach prezbiterium.
Wystrój kościoła górnego jest bardzo niejednorodny stylistycznie. W skład jego wchodzą dzieła naturalistyczne i abstrakcyjne, historyzujące i nowoczesne, a także o charakterze przejściowym. Ponadto część drewnianego wyposażenia świątyni ma charakter ludowy czy folkloryzujący. Kościół zdobią liczne witraże, w tym najważniejszy witraż wielkiego okna fasady. Ich tematyka jest przeważnie abstrakcyjna i symboliczna, rzadziej roślinna. Ściany boczne prezbiterium dekorowane są kasetonami (!). Polichromie współcześnie znajdują się w prezbiterium (św. Józef z małym Jezusem), wnętrzu kopuły (w obu miejscach autorstwa prof. J. Sławińskiego) oraz kaplicy Miłosierdzia Bożego; z nich też składa się Droga Krzyżowa. Częściowo wykonano je techniką sgraffito. Witraże samego kościoła i Droga Krzyżowa są dziełami Marii Hiszpańskiej-Neuman. Liczne wykonane z brązu prace zamieszkałego na terenie parafii prof. Gustawa Zemły: płaskorzeźby śś. Piotra i Pawła na ambonie, wielki krucyfiks w kaplicy Krzyża (o wadze 400 kg), rzeźba Matki Bożej i płaskorzeźby przedstawiające 20 tajemnic różańcowych w Kaplicy Różańcowej. Ołtarze w prezbiterium i kaplicach marmurowe, w prezbiterium ponadto ołtarz drewniany (prof. W. Trojan i W. Kulon).
Kościół dolny mieści się w podziemiach kościoła górnego. Jest usytuowany poprzecznie do świątyni na wyższym poziomie, mniejszy, ale również trójnawowy, o wąskich nawach bocznych. Znajdują się tu 2 niewielkie witraże, 6 wykonanych przez Zbigniewa Staszko malowideł na bocznych ścianach i podświetlany szklany krzyż z dekoracją malarską. Drewniany podest ołtarza wyposażony jest w kurtynę i może służyć jako scena teatralna.
W granicach parafii, na skrzyżowaniu ulic Górczewskiej i Deotymy, umieszczony został w roku 2001 posąg Chrystusa Miłosiernego, brązowy na granitowym cokole, wykonany przez Gustawa Zemłę wg pomysłu Rozalii Majszczyk.

http://pl.wikipedia.org/wiki/P..._Panny_w_Warszawie_(Ko%C5%82o)