Pomnik Wandy Tazbir

Pomnik upamiętniający harcmistrzynię Wandę Tazbir (1920 - 2006), instruktorkę ZHP, uczestniczkę Powstania Warszawskiego ma formę brązowej postaci kobiecej siedzącej na granitowym głazie-ławeczce. Umieszczony jest na dziedzińcu Instytutu Głuchoniemych w Warszawie przy pl. Trzech Krzyży 4/6.
Obok większego głazu-ławeczki jest mniejszy głaz z tablicą-książką z inskrypcją w językach: polskim, angielskim i hebrajskim.

"Wanda Tazbir
Pseudonimy konspiracyjne: Dobrochna Suliborska i Dopływ,
żołnierz AK,
Harcmistrz ZHP, komendantka Szczepu „Tęcza”,
Kawaler Orderu Uśmiechu,
w swojej skromności najszlachetniejszej wielki przyjaciel głuchych.
Druhna Wanda Tazbirówna,
będąc jeszcze uczennicą Liceum im. Królowej Jadwigi,
rozpoczęła w 1937 r. pracę harcerską w Instytucie.
Po wybuchu wojny w 1939 r. włączyła się w pracę konspiracyjną:
była instruktorką sanitariuszek i nauczycielką tajnego nauczania.
Z narażeniem życia ratowała Żydów,
za co została odznaczona medalem
„Sprawiedliwy wśród Narodów Świata”,
a w 2002 r. otrzymała tytuł Honorowej Obywatelki Izraela.
Uczestniczyła w Powstaniu Warszawskim.
Po kapitulacji więziona była w niemieckich obozach jenieckich.
W 1945 r. została żołnierzem RAF w Anglii.
W 1947 r. wróciła do Polski
i natychmiast włączyła się w pracę harcerską.
W ciągu ponad 60-ciu lat pracy
wychowała tysiące niesłyszących harcerzy
i liczne grono instruktorów.
Wszystkim przekazywała zasady skautingu,
uczyła miłości do Polski,
braterstwa i poszanowania każdego człowieka.
Nikomu nigdy nie odmówiła pomocy.
Organizowała spotkania,
podczas których opowiadała młodzieży polskiej
i żydowskiej o okrutnych latach wojny,
o holocauście, o Powstaniu Warszawskim.
Druhna Wanda Tazbirówna
ukochała postać ks. Jakuba Falkowskiego
założyciela Instytutu Głuchoniemych,
a swoje życie bez reszty poświęciła jego wychowankom."

Powyższy tekst przepisałem z tablicy-książki, z jej lewej strony; na stronie prawej powtórzony jest w językach: angielskim i hebrajskim.