Mury miejskie

Lata 1973-1974, fot. J. Jastrzębski/ A. Kaczkowski, KAW

Nie da się usunąć tej żółtej dominanty?

do † ML: ORWO-ska pocztówka. Ja swoje "chłodzę" wtedy robią się niebieskie :-)

Mam identyczną pocztówkę. Kolory wyglądają jeszcze gorzej niż na zdjęciu.

Barbakan to nie jest, więc odpisałam, ale żeby wszystko się zgadzało należy zdjęcie jeszcze obrócić.

Marszałkowska 52.

do lekr: Dzięki. Ponieważ to ujęcie już pod tym adresem jest, podmieniam na zupełnie inne zdjęcie.

Zdecydowanie coś tu trzeba poprawić. Rok i zdjęcie nie maja ze sobą nic wspólnego.

Foto Pieski :-)

Fotowózek :)

Udany kadr !

do ZPKSoft: Dużo udanych kadrów dopiero teraz ujrzało światło dzienne (np. ze Szklarskiej czy Jeleniej...)!.

Widok z murów na Starą Prochownię

ABBA....jak wtedy Polsce zazdrościlem....

do vetinari: Ale koncert w TV był z playbacku ;-)

do mamik: No, ale przy owczesnym sprzetu TV to bylo chyba niewaźne...ale ten swieźy wiatr "zachodniej" kultury...nawed u nas emitowano ta relacjie. Pamietam jak wyskoczyly z tego drewnianego pudelka z napisem Made in Sweden.....I potem nasze wladza zdecidowal, źe ten zespól nieistnieje i znalazl sie na indeksie...Powodem tego bylo wsparcie przez ten zespól Solidarności . Ale myśle źe o tym, źe sa w jakieś Czechoslowaciji na indeksie niepozwolonych grup ten zespól chyba niewiedzial ☺☺☺

Esski, a skąd takie refleksje.!? ABBA był to zespół mojej młodości i ich autografy oprawiłbym w ramki i powiesił w "salonie". Mam płytę "Gold hits of ABBA" i słucham jej od czasu do czasu i nie zamierzam wrzucić jej do recyklingu. :-)

do † ML: Swego czasu miałem okazję "zdobywać" autografy... Nie było tego zbyt dużo... ale było... Dziś po tej kolekcji śładu nie ma... moi kumple, rodzina milczą w tym temacie...Od wielu lat przebywam wsród "autografodawców".. Nie jest ich zbyt dużo.. wystarczająco aby czasem, w plenerze, w knajpie pogadać sobie nie dało rady.... ABBA to dla mnie przeszłość.. temat dawno zamknięty...Oczywiście, gdybym spotkał ich podczas wizyty w Polsce.. uczyniłbym to samo, co ta gromadka rozbestwionych małolatów :)

do † ML: W ześlym roku, podczas malowania pokojiku od mojej namlodszej córky znalazel jeden jej ukryty skarbiec. za obrazkiem który wysiel na ścianie byly ukryte jej drobne skarby. Opróć zdjieć znalazlem pare kolorowych papierków które jej przywiozlem z koncertu Rammstein...Izka niepozwolila dziewczynam jechać ze mna na ten koncert....Koncert sie odbyl w 2005 roku....niektóre rzeczy sie poprostu niewyrzucaja...

Autografów znanych ludzi nie warto wyrzucać, zawsze coś niosą z przeszłości.
Nigdy nie zbierałem autografów, ale jeden mi się trafił. W sierpniu 1980 r. w Galerie im Kafe byłem na wernisażu mojego kolegi - malarza. Kawiarenka znajdowała się na Schwechacie. Serwowano polską wódkę. W pewnym momencie do naszego stolika podszedł szczupły mężczyzna w dżinsach i jasnym pulowerze. Na głowie miał czapeczkę, reklamującą linie lotnicze. Twarz mężczyzny nosiła ślady poparzeń. Andrzej zapoznał mnie z nim. Był to kierowca Formuły I Niki Lauda, który po tragicznym wypadku wydzierżawił kawałek lotniska, kupił kilka samolotów i założył linię lotniczą "LaudaAir". W Polsce taki interes nie do pomyślenia. Wznieśliśmy toast. Lauda lubił Polaków, promował ich na tym ogromnym lotnisku.
Niki Lauda zmarł w maju 2019 r. R.I.P.

do vetinari: Fajnie że to zachowacie. Prawie wszystkie moje rzeczy prócz zdjęć i listów lądowały na śmietniku. Jak się wprowadziłem od rodziców to jednego dnia zobaczyłem moje notatki z lat 90. podarte i przygotowane do wyniesienia do śmietnika. Była awantura...

Zachował mi się tylko jeden szkolny zeszyt który jakimś cudem uniknął wyrzucenia.

do Wacław Grabkowski: Ja miałem autografy tylko od Katarzyny Dowbor (zdobyty po programie "Krzyżówka trzynastolatków" w studio TVP Wrocław w 1993 roku - wszystkim rysowała telewizorek) oraz od panów z kabaretu Elita (przed jakimś występem na stadionie "Pandy" przy Al. Hallera w połowie lat 90).

do Neo[EZN]: Od autografu ważniejsze chyba jest jednak wrażenie, chwila kontaktu ze sławą.
Właśnie w tym roku miałem wystawić na akcję...
Kiedy ujrzałem spalonego przez płomienie Laudę, wydało mi się, że płomień płomienia nigdy do końca nie strawi. Jego oczy nadal emanowały blaskiem pasji.
Jednocześnie ukazał się przede mną człowiek skromny, cichy o posturze wręcz chłopackiej. W tej jego niezwykłej skromności było jednak coś, co znamionuje przekraczających granice, dajcie mi bolid, a wycisnę z niego to, czego potrzebuję, zwycięstwo.
Po tym spotkaniu rozpalaliśmy głowy aż do pierwszej w nocy. Do miasta odwiozła nas dziewczyna artysty, Juta.

Nie Barbakan , ale