Budynek powstał w latach 1936-37 zgodnie z projektem późniejszego mieszkańca domu Jana Idzikowskiego. Prace budowlane prowadziła firma Filleborn i Szyndler - Biuro i Fabryka w Warszawie z ul. Markowskiej na Pradze. Dom uzyskał cztery piętra i dwa skrzydła frontowe. Dłuższe od Dobrej i krótsze o czterech osiach od Tamki. Horyzontalnie zaprojektowane elewacje ożywiała delikatna siatka płyt elewacyjnych i starannie zaprojektowany narożnik. Wokół prostokątnego podwórka stanęły jeszcze dwie oficyny. Ta od strony kamienic z sąsiedniej ul. Smulikowskiego jest w połowie przerwana zgodnie z ówczesnymi zaleceniami przewietrzania podwórek na wypadek spodziewanych ataków gazami bojowymi. Ogółem w budynku powstało ponad 70 mieszkań, w tym 58 większych, od czterech do pięciu izb.
Głównym inicjatorem założenia spółdzielni i potem jej prezesem był Antoni Izydor Mucharski urodzony w 1890
Zajął się też zakładaniem spółdzielni budowlanych pocztowców i budowaniem domów spółdzielczych. Zbudował ich kilka. Zaczął od ośrodka w Świdrze na działce, którą zakupił od rzeźbiarza Alfonsa Karnego. Potem był słynny dom Spółdzielni Mieszkaniowej Pracowników Poczt i Telegrafów przy ul. Hołówki na Sielcach, ten sam, w którym zamieszkał z rodziną Krzysztof Kamil Baczyński, i właśnie dom Spółdzielni Budowy Własnych Mieszkań i Domków "Zjednoczenie" przy Dobrej 22/24 (dziś 24).
Po ukończeniu budynku na jego parterze znalazły się dwa sklepy. Większy, narożny, pani Maciejewskiej. Handlowała artykułami mydlarskimi, ale też kosmetykami, naczyniami kuchennymi, zeszytami, ołówkami i atramentem, a także szkłem, fajansami, artykułami elektrotechnicznymi. Drugi, mniejszy od strony Tamki o zaledwie 11 m kw., wynajęła mieszkanka Powiśla Zuzanna Suchożebrska i sprzedawała w nim warzywa, owoce, napoje i słodycze.
We wrześniu 1939 r. na budynek spadła niemiecka bomba, która naśczęście niewybuchla. W budynku zniszczony został kawałek ściany szczytowej na wysokości czwartego piętra i poddasza od strony posesji przy Dobrej 20. Całkowicie zdewastowane zostały cztery mieszkania, a częściowo dwa. Wypadły szyby, popękały ściany działowe, płyty na balustradach balkonów zostały połamane, a dach podziurawiony. W lipcu 1940 r. większość zniszczeń udało się już usunąć. Podczas Powstania Warszawskiego w mieszkaniu nr 23 działał szpital z salą operacyjną, w której operował mieszkaniec domu, chirurg dr Józef Kubiak. Kiedy dom został zbombardowany 3 września 1944 r., zginęły m.in. dwie pielęgniarki Wanda Turowicz i Elżbieta Hryniewiecka. Razem podczas tego bombardowania zginelo 17 mieśkańców domu i zostalo zniśczonych 43 mieszkań. Niemcy wyrzucili pozostałych mieszkańców kamienicy 7 wrzenia.
Budynek odbudowano bez obniżania i rozbiórki oficyn w latach 1952-54. Przedwojenne podziały architektoniczne elewacji zostały niemal zupełnie zatarte.
Źródło https://warszawa.wyborcza.pl/warszawa/0,0.html
