Na obszarze ponad 19 ha pochowanych jest ok. 21,5 tys. żołnierzy Armii Czerwonej.
Cmentarz został założony w latach 1949-1950, skrywa prochy 21 468[1] żołnierzy radzieckich 1 Frontu Białoruskiego, którzy polegli w walkach o Warszawę w latach 1944-1945. Ich prochy zostały ekshumowane z cmentarzy lokalnych oraz tymczasowych i przeniesione tu po 1949 roku. Nekropolię zaprojektowali Bohdan Lachert (ogólne założenie) i Władysław Niemirski (zieleń), ma ona charakter rozległego parku z elementami mauzoleum o powierzchni 19,2 ha[2]. Otwarto go w 5. rocznicę kapitulacji Niemiec.
Cmentarz był wielokrotnie dewastowany.
Prochy żołnierzy pogrzebano w 834 mogiłach, z których 294 to groby indywidualne. Centralną część cmentarza stanowi szeroka aleja, która poprzez trzy tarasy
prowadzi do 21-metrowego[5] granitowego obelisku. Napis na obelisku głosi: „Ku wiecznej chwale bohaterskich żołnierzy niezwyciężonej Armii radzieckiej, poległych w bojach z hitlerowskim najeźdźcą o wyzwolenie Polski i naszej stolicy Warszawy”. Po obu stronach obelisku znajdują się monumentalne rzeźby żołnierzy Armii Czerwonej dłuta Jerzego Jarnuszkiewicza (Bohaterstwo) i Stanisława Lisowskiego (Ofiarność). Cmentarz otacza artystycznie skomponowana zieleń, dzieło Władysława Niemirskiego.
Pogrzebani żołnierze byli zgrupowani w następujących formacjach 1 Frontu Białoruskiego:
8 Gwardyjskiej Armii
28, 47, 48, 65,69, 70 Armii
2 Armii Pancernej Grupy Kawalerii Zmechanizowanej
6 i 16 Armii Lotniczej
46 Korpusu Strzeleckiego
2 i 7 Korpusu Kawalerii
1 Gwardyjskiego Korpusu Pancernego
Wikipedia
więcej
(43 realizacji), 
