Zespół pałacowy Królikarnia. Nazwa obiektu wywodzi się z czasów saskich, kiedy znajdował się w tym miejscu Zwierzyniec, w którym hodowano króliki dla dworu Augusta II, a w zasadzie od nazwy topograficznej cypla Skarpy Warszawskiej określanego wówczas jako „Kaninchenberg”(lub „Caningenberg”) co w wolnym tłumaczeniu oznacza „Królicza Góra”. W latach 1731–1732 na szczycie Króliczej Góry w centralnej części dawnej hodowli królików wybudowany został królewski pawilon Augusta II według projektu Carla Friedricha Poppelmana.
Na rezydencję polową Augusta II na szczycie Króliczej Góry składały się ponadto boczne, murowane pawilony łowczych królewskich: pawilon południowy oraz pawilon północny. Całość rezydencji polowej utrzymana była w duchu tzw. Pavillonensamble, którego przestrzeń tworzyły symetrycznie rozmieszczone pawilony, a w tym wypadku także 40 barwnych namiotów tureckich ustawionych w szeregu wzdłuż południowej, zachodniej i północnej granicy kwatery. W strefie wejściowej na teren kwatery królewskiej znajdowały się również symetrycznie rozmieszczone drewniane pawilony polowej kuchni oraz piekarni z winiarnią.
Przed pawilonem Augusta II, (od strony zachodniej, na osi kompozycji przestrzennej całego założenia) zaaranżowany został niewielki ogród kwaterowy, otoczony formowanym żywopłotem podkreślonym palisadą podkrzesanych drzew o wysokości ok. 400–450 cm. Od strony wschodniej na zboczu wysokiego brzegu Wisły ukształtowano tarasy ziemne pełniące funkcję trybun dla najwyższych rangą gości oglądających manewry wojskowe. Na tarasach eksponowano także drzewka pomarańczowe w pojemnikach w ilości 16 sztuk. Dalej w kierunku zachodnim opadające zbocze zostało ujęte w darniowane rampy ziemne prowadzące wprost do baterii artyleryjskiej złożonej z 19 dział. U podnóża ukształtowanego zbocza skarpy skierowanego w stronę Wisły znajdowało się także ocembrowane ujęcie wody bijącej z wnętrza skarpy.
Współcześnie jedynymi czytelnymi śladami dawnej rezydencji polowej Augusta II. jest ukształtowanie fragmentu wschodniego zbocza tzw. Króliczej Góry. Istniejący taras pałacowy z grotą ujęty jest z dwóch stron reliktami ramp ziemnych z 1732 roku. Dodatkowo zidentyfikować można także naturalne podejście na szczyt Króliczej Góry od strony południowej, jak również deformacje terenu w miejscach lokalizacji piwnicy i lodowni..
Dzięki działaniom konserwatorskim prowadzonym na przestrzeni lat 2015–2021 w Muzeum Pałacu Króla Jana III w Wilanowie odtworzone zostały dębowe pojemniki malowane w biało-zielone ukośne pasy, będące reliktem oprawy uświetniającej wielkie manewry wojskowe 1732 pod Warszawą.
Od 2008 o zwrot nieruchomości starają się spadkobiercy rodziny Krasińskich. Uzyskali oni potwierdzenie, że przejęcie pałacu odbyło się z naruszeniem prawa, jednak nie odzyskali prawa własności gruntu. W 2013 wystąpili oni do sądu o eksmisję Muzeum Narodowego z budynków Królikarni i przekazanie pałacu w ich ręce. W 2018 Sąd Okręgowy w Warszawie, na podstawie art. 5 Kodeksu cywilnego orzekł, że byłoby to sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. W 2019 ten wyrok został jednak uchylony przez warszawski Sąd Apelacyjny i sprawa została przekazana do Sądu Okręgowego do ponownego rozpatrzenia. Sąd Apelacyjny nie rozstrzygnął, czy Krasińskim w ogóle przysługuje roszczenie procesowe o wydanie nieruchomości.
