Drewniana kładka dla pieszych nad ulicą Chłodną - symbol warszawskiego getta - istniała zaledwie pół roku. Zbudowano ją w styczniu 1942, przy skrzyżowaniu z Żelazną, by połączyć dwie części żydowskiej dzielnicy: tzw. małe i duże getto, które po korekcie granic zostały rozdzielone. Biegnąca między nimi Chłodna była dla Niemców strategiczną arterią, dlatego wyłączyli ją z getta. Kładka stanowiła zatem jedyne przejście między dwiema częściami dzielnicy otoczonej murami. Zaprojektowana została i wykonana przez firmę „Schmied i Muetzermann“, a postawiono ją na wysokości budynków Chłodna 23 i Chłodna 26. Sięgała poziomu drugiego piętra, dzięki czemu mogły pod nią przejeżdżać „aryjskie” tramwaje, transporty niemieckiego wojska, czy samochody, Z przejścia widać było część panoramy na aryjską stronę Warszawy, m.in.: Hale Mirowskie, wieżę strażacką, Ogród Saski, basztę Cedergrenu na Zielnej (budynek PASTY), krzyże kościołów, a nawet linię dalekiej Wisły.
Po wywiezieniu latem 1942 r. większości warszawskich Żydów do Treblinki i zlikwidowaniu małego getta pomost został rozebrany.
O kładce w czasie istnienia getta http://www.warszawa1939.pl/strona.php?kod=chlodna_c O instalacji współczesnej http://warszawa.gazeta.pl/warszawa/1,34885,10005796,Swiatlowody_i_pastoraly__Tak_zmienia_sie_ulica_Chlodna.html
