Dom Józefa Manzla - budynek powstał z inicjatywy i dla potrzeb Jana Józefa Manzla ( syn Józefa Jana i ojciec Józefa Jana, wszyscy trzej byli rzeźbiarzami), którego zakład znajdował się w oficynach.
Nie jest znany autor projektu budynku wzniesionego pierwotnie pod adresem: Chłodna 927b, później Chłodna 19.
Sam budynek przywodził na myśl pałac z dwoma skrzydłami i wielkim łukiem bramy w centrum fasady, toteż Warszawiacy nazywali go „pałacem Manzlów”. Okazała brama nieprzypadkowo była elementem dominującym fasady frontowej. Na dziedzińcu mieściło się zaplecze zakładu rzeźbiarsko kamieniarskiego J.J. Manzlów i wygodny wjazd miał kluczowe znaczenie dla prowadzonej tam działalności artystyczno-zarobkowej.
Wypalone w czasie Powstania Warszawskiego mury domu rzeźbiarzy rozebrano na początku lat sześćdziesiątych XX w.
Józef Jan Mantzel najprawdopodobniej otworzył pracownię kamieniarską w Warszawie w roku 1790, (tak podają reklamy firmy, publikowane w dziewiętnastowiecznej prasie), ale jego prac w Warszawie nie ma. Jako szczytowe osiągnięcie tego twórcy, w opracowaniach podawany jest sarkofag Władysława I Hermana i Bolesława III Krzywoustego, odkuty dla katedry w Płocku według projektu Zygmunta Vogla.
Po Józefie Janie, "dłuto rzeźbiarskie", przejął jego syn, również - Jan Józef. To dla niego wzniesiono „Pałac Manzlów” przy Chłodnej 19.
Józef Jan (syn) jest autorem grupy rzeźbiarskiej, stojącej na szczycie fasady dawnego Szpitala Świętego Ducha przy Elektoralnej, ale przede wszystkim został zapamiętamy jako twórca epitafiów i pomników nagrobnych. Do czasów współczesnych, w odróżnieniu od innych prac rzeźbiarskich, wiele z nich przetrwało w pozawarszawskich kościołach i na warszawskich cmentarzach, głównie - na Starych Powązkach.
Nazwisko (pierwotnie) Mantzel w drugim i trzecim, pokoleniu polonizowało się i często zapisywane było Manzel.
(7 realizacji), 
