Ulica Foksal

Pocztówka wydana przez Książkę i Wiedzę.
Autor: A. Gąsiewicz.

Miny bezcenne... :))

Dodałem znacznik.

Rejestracja WID od 1981.

To jeden z najczęściej foconych budynków z jesieni 1939

Bardzo proszę znawców motoryzacji o rozpoznanie i przypisanie autobusów. Kompletnie się na tym nie znam :)

W narożniku Foksal 18 był sklep POCh (Polskie Odczynniki Chemiczne), źródło wszelakich dobroci potrzebnych młodemu chemikowi.😁

do polskup: Od frontu perełka, czyli przegubowy Jelcz AP-62 z nr tab 21 629, jeden z 22 zbudowanych ( )
Drugi to Chausson APH 521/522

do verbensis: I dlatego jest to dość cenne zdjęcie, ponieważ nie ma zbyt wielu zdjęć autobusów AP-62. Dodałem znaczniki.

do verbensis: Serdeczne dzięki! Marki i numery bym poznał i odczytał, ale te typy i modele :)

do † ML: O, tak :) Żebyś wiedział. Byłem młodym chemikiem, zwłaszcza jak byłem młody :D Ileż to razy stałem tam w kilometrowej kolejce, np. po KMnO4, żeby dowiedzieć się, że "dzieciom nie sprzedajemy", ale zawsze znalazła się w kolejce jakaś miła i pomocna osoba dorosła. Albo innym razem wykupiliśmy z kumplem cały zapas dwuchromianu amonu. I były wulkany. Ewentualnie kwas siarkowy rzucili. Że też dzisiaj dzieci nie mają takich zainteresowań...

do polskup:
Ja w tym sklepie kupowałem siarkę. Saletra była w domu, węgiel drzewny również, bo ojciec szkicował węglem. Ale terrorystą nie byłem, nie przypominam sobie, żebym coś wysadził... ;)

do yani: To po co kupowałeś/zdobywałeś te składniki? Ja (my) budowaliśmy bomby w pojemnikach baterii R20 z zapłonem elektrycznym. Efektowne wybuchy!

do yani: & do ML: Zapalnik elektryczny, tak. W którymś BOMiSie rzucili kiedyś oporniki niskoomowe i niskowatowe. Płonęły od baterii 4,5V i były idealne na zapalniki elektryczne. Obudowy do petard to najlepsze były z dezodorantów. Pył aluminiowy to proszek "srebran" do malowania kaloryferów kupowany w budzie farbiarskiej pod halą marymoncką. Z ciekawostek były jeszcze świece dymne z czterochlorkiem węgla z gaśnic tetrowych oraz chloroacetofenon pozyskiwany ze świec łzawiących rzucanych przez zomowców. Gasiło się toto w wiadrze z wodą i można było użyć ponownie... A saletrę kupowało się tak, że robiło się obchód po spożywczakach (saletra) i aptekach (nadmanganian, gliceryna do zapalników czasowych itd.) i kupowało się po 2-3 opakowania + coś dla ściemy, że niby mama prosiła. No to zrobiłem comming out. Teraz po mnie przyjdą :)

do † ML:
W takim celu jak Ty - dla efektów, nie dla jakiejś destrukcji. :)
Ale jak bym coś wysadził, albo przynajmniej próbował, to bym się mógł pochwalić, że osłabiałem system i obalałem komunę. :))

do polskup:
Ja moje bomby odpalałem przy pomocy lontu zrobionego z bawełnianego sznura do suszenia prania, nasączonego w roztworze saletry. Baterie były drogie i ciężko było o cienkie i długie przewody.

do yani: Tak. Moczenie sznurka, takiego białego, w saletrze. Przypomniałeś mi :)

do yani: A przewody brało się telefoniczne albo wręcz z rozwiniętej cewki albo transformatorka, emaliowane.

do yani: Za moich czasów nie wiedziałem jeszcze co to opornik. Mój zapalnik elektryczny wymagał finezji. Żaróweczkę od latarki trzeba było zgnieść kombinerkami tak aby nie uszkodzić żarnika. Następnie drucik okładało się papką zrobioną "siarki" zapałczanej rozmiękczonej w denaturacie. Po wyschnięciu dolutowywało się przewody. Źródłem przewodów był... węgiel do kuchni, z którego wygrzebywałem całkiem spore ich ilości. Ten drut izolowany żółtym plastikiem był stosowany w kopalniach do odstrzału. Tak przygotowany zapalnik umieszczałem w kubku po baterii, napełniałem go prochem, zamykałem korkiem wyprowadzając przewody na zewnątrz. Korek przybijałem do kubka gwoździkami. Odpalenie takiej "bomy" zagrzebanej w piasku na plaży roił wrażenie. Kiedyś odpaliliśmy taką pigułę w tunelu w nasypie kolejowym, do połowy zasypanym, koło Mostu Gdańskiego. Huk był taki, że straciłem słuch na jakiś czas. Strzelanie z klucza, z puchy z karbidem czy śrubami skręconymi z jedną mutrą tez ćwiczyłem. Najlepsze były te od skręcania rusztowań. Zakończyłem strzelania ze śrub zakończyłem, gdy jedna wystrzeliła mi w rękach podczas skręcania. Ściskanie adiabatyczne. I to byłoby na tyle, bo o wyczynach pirotechnicznych mógłbym napisać parę stron.

do polskup: Panowie pakujcie szczoteczki i całą resztę ;)

do polskup:
Przypomniał mi się jeszcze jeden wynalazek pirotechniczny z tamtych czasów... Mała deseczka z otworem pośrodku i kawałkiem gumy do majtek przypiętej na końcach pinezkami. W otwór wkładało się zapałkę-sztormówkę, przyciskało łepek zapałki draską pudełka do oporu, gumka się napinała, potem szybki ruch pudełkiem w bok i mamy super racę, nawet na kilkanaście metrów w górę. Oczywiście, najlepszy efekt był w nocy! Pamięta to ktoś?

do Woj11: Przedawniło się :P U mnie kres działań chemicznych położyła matka po akcji, jak posypała szarlotkę tlenkiem wapnia zamiast cukrem pudrem :)

do polskup: Jakie przedawnienie. Daliście pełny instruktaż

do yani: Nie, tego nie znałem. Musiało być fajne. Ominęło mnie. Przypomniałeś mi natomiast inny numer z zapałkami: Obierało się z siarki zapałki, im więcej tym lepiej. Do tego dwie śruby, duże i nakrętka, możliwie szeroka, żeby się dużo siarki zmieściło. Skręcało się to ręcznie, a potem rzucało o beton. Był huk, a śruby leciały w dwie przypadkowe strony. W sumie niebezpieczna zabawa...

do Woj11: Instruktaż to napisał Stefan Sękowski w serii książek dla młodzieży: "Moje laboratorium" itd. Poczytna lektura. I nie ma jej na Index librorum prohibitorum :-D

do polskup: :)))

do polskup: O, a to kojarzę. Choć raczej z dużym kluczem (do drzwi, z dziurką na trzpień) i gwoździem. ;)

do verbensis: Z kluczem też było. Albo jeszcze jedno: amoniakat trijodku azotu, z wody amoniakalnej i jodyny. Strącało się w środowisku wodnym i mokrą papkę rozrzucało tu i ówdzie. Jak wyschło, wystarczyło tylko dotkniecie, by niegroźnie, acz głośno wybuchało.

do polskup: Ot piromani !!! Rzekomo jaki typ autobusu jaki model a tu dyskusje o eksplozjach i chemii rodem z PGZ . No dooobra, też to robiłem a który chłopak w naszych czasach tego nie robił chyba kaleka po zbyt udanej eksplozji. DZisiaj do saletry dodają kredę ( żeby nie używać do wybuchowych eksperymentów) . Ja pamiętam
taki wynalazek z puszką od kawy lub farby i karbidem . Karbid był w środku puszki i polewało się go małą ilością wody i zamykało puszkę wieczkiem, z drugiej strony puszki był otworek . Puszkę stawiało się bokiem na ziemi przytrzymując nogą i po krótkim czasie przykładało się do tego otworka żarzącego się papierosa i następował wybuch w wyniku którego wieczko wystrzeliwało z puszki na kilkanaście metrów . Te "zabawy " wymagały dużej ostrożności jak ktoś się zagapił mogło rozerwać puszkę i poranić jej właściciela i kilku postronnych obserwatorów..

do Askofer: Tak, niektórzy nie przeżyli, ale to raczej dotyczyło osób pozyskujących takie konkretniejsze materiały. W moich rejonach najgłośniejszy – dosłownie – był wypadek w piwnicy bloku Broniewskiego 73. Lata 80., ale te późniejsze. Trzech rozkręcało, bodajże, niemiecką "75". Coś im nie szło. Jeden poszedł na górę po brzeszczot, a jak wrócił, zastał ambitnych kolegów na drzewie i ścianie sąsiedniego bloku, gdzie siła wybuchu wyrzuciła ich przez okienko piwniczne. Koszmarna historia. Była afera, ekspertyza budowlana i wszystko, co można sobie wyobrazić. Ale jakimś cudem budynek to przetrwał.
Tak podsumowując te pirotechniczne wspomnienia nie mogę się powstrzymać od uwagi, że choć było to niesamowicie głupie, to nie znałem ludzi, którzy robiliby to dla jakiś przestępczych, terrorystycznych, czy nawet w celu "obalenia" systemu. To była zwykła, chłopięca ciekawość świata, która przybierała taką formę. Na szczęście wraz z końcem podstawówki zaczęły mnie, jak i większość ekipy, interesować inne sprawy :)

do † ML:
Że my przeżyliśmy te zabawy, to chyba jakaś opatrzność czuwała... Ja na skutek zabawy z korkowcem utraciłem na zawsze znaczną część słuchu w lewym uchu. Miało to później dla mnie pozytywny skutek, bo wojsko nie chciało półgłuchego i kamasze mnie na szczęście ominęły. Za to o mało nie straciłem życia w głupi sposób - na sankach. Skarpa przy kościele NMP i drewniane schody - już o tym kiedyś pisałem... :)

do yani: No właśnie. Na górce NMP krążyła opowieść o chłopaku, który zderzył się ze schodami i ponoć zginął. Czy to był Twój przypadek? Potem na górce było zdecydowanie mniej tłoczno. Ale tylko kilka dni... Co do Opatrzności... Miałem 1.5 l słoik po odczynnikach chemicznych wypełniony po zakrętkę prochem karabinowym (takie brązowe, błyszczące wałeczki). Przed wyprowadzką postanowiłem ten zapas zniszczyć. Postawiłem słoik na niskim murku i podpaliłem. I tutaj do akcji wkroczyła Opatrzność, bo proch podpaliłem wyciągniętą ręką. Takiego słupa ognie nie widziałem nigdy. Gdy pomyślałem, co byłoby gdybym był nachylony nad tym słoikiem, to skóra mi ścierpła. Drugi raz Opatrzność czuwała, gdy kazała kolekcjonować proch w słoiku o szerokim otworze. Gdyby była to butelka, naszpikowałoby mnie odłamkami szkła. Słoik tylko popękał od gorąca. Proch spalił się w ciągu kilku sekund.

do † ML:
Ja na szczęście spadłem z sanek przed uderzeniem w schody, ucierpiały tylko sanki. Ale miałem już śmierć w oczach i trauma mnie trzymała długo. :/

do yani: Tak. Ta krzywizna stoku wpychająca saneczkarza na sterczące śruby podstawy schodów budziła respekt. Ja jeździłem tylko "na śledzia", bo ta pozycja ułatwiała ewakuowanie się z sanek.

Foksal 21. Świetne zdjęcie, pokazujące hybrydowość dużej części zabudowy Śródmieścia.

Foksal 21.

do WW: Dzięki :)

Ruiny kamienicy u zbiegu ulic Piernackiego i Nowego Światu.

@Maciek1272: Dlaczego nie przypisane?

Zmieniłem przypisanie.

do Woj11: PieRAckiego wówczas... czyli Foksal.

do nyskadolniak: Moje palce i komórka nie zawsze ze sobą współpracują. Ciągle piszę jednym palcem :)

To nie Gliwice, to pawilon wystawowo - konferencyjny SARP:

do ulec: Dzięki :) W książce pomylili podpisy pod zdjęciami. Na innej stronie jest zdjęcie szkoły podpisanej jako SARP.