Komora Spalone

Nazwa komory wywodzi się od pożaru, który przed wiekami rozgorzał w tej części kopalni, niszcząc drewniane zabezpieczenia. Komora powstała w XVII i XVIII w. w wyniku eksploatacji soli spiżowej. W komorze został przedstawiony w plastyczny sposób jakie zagrożenia zawałowe i gazowe występowały i nadal występują w wielickiej kopalni. Skały górotworu cały czas pracują, naciskając na przestrzenie komór powstałe w wyniku eksploatacji górniczej. Zobaczyć to można na drewnianych stojakach, tzw. świadkach, połamanych jak zapałki. Metan zaś to kolejne niebezpieczeństwo dla kopalni i ludzi w niej. Postacie z długimi żagwiami to tzw. pokutnicy, którzy przy pomocy palących się żagwi zatkniętych na długich żerdziach, czołgali się w dolnych partiach komór i chodników, odziani w mokre ubrania i jeśli natrafili na metan wypalali go. Pokutnikami byli najbardziej doświadczeni górnicy, ale i tak ich zadanie było nad wyraz niebezpieczne. Postacie te zostały wyrzeźbione przez górnika Mieczysława Kluzka w 1972 r. Metan jako gaz lżejszy od powietrza gromadzi się u góry wyrobiska tuż przy ich stropie. Łączy się z powietrzem, i w pewnych proporcjach jego mieszanina staje się wybuchowa. W dawnych wiekach nie znano skutecznych metod przewietrzania wyrobisk kopalnianych, zaś do oświetlenia używano kaganków z otwartym ogniem. Taka sytuacja powodowała zwiększone niebezpieczeństwo wybuchu i pożaru. Właśnie tym niebezpieczeństwom miała zapobiegać praca wykonywana przez pokutników. Dziś w kopalni są zainstalowane bardzo precyzyjne urządzenia pomiarowe, dla wykrywania metanu. W kopalni został wprowadzony starannie zaprojektowany system przewietrzania podziemnych wyrobisk, w skład którego wchodzą m. in. pracujące nieustannie wentylatory i klimatyzator zainstalowany w szybie Daniłowicza. Wszystko to powoduje, że pobyt w kopalni jest dziś całkowicie bezpieczny.